Elinden geldiğince samimi müslüman olmaya çalışan biri olarak,
“tanrı’nın olmadığını”
“tanrı’nın öldüğünü”
“tanrının 21.asrı çıkartamayacağını”
ilan etmek isterim.
ben varım, insanlar var, kainat var, bir de tanrı var düşüncesinin yanlışlığı tasavvuf ehli tarafından bin yıldır biliniyordu zaten. ancak devrin insanlarının mezkur hakikati anlayacak yeterlilikte bir zihne sahip olmadıkları bâriz olduğundan ve “insanlara anlayışlarına göre hitap ediniz” emri dolayısıyla, mecazi ifadelerle yetiniliyordu.
bu mesele insandaki şuurun olgunluğu ile alakalı olduğu için anlaşılması zor bir mevzudur. o yüzden herkesin anlayacağı bir örnek vermek istiyorum.
peygamber ayı nasıl ikiye yarmıştır?
klasik anlatıma göre, peygamber tanrının sevgili kuludur ve elini açıp tanrıya yalvarmıştır. tanrı da, o çok sevgili kulunu kırmayıp peygamberinin itibarını pekiştirmek için ayı ikiye yarıvermiştir.
peki bu hikaye doğru mudur?
evet mecazi ve sembolik anlatım yönüyle gayet kabul edilebilirdir, lâkin hakikat başkadır.
gerçekte, peygamber kendindeki spritüel gücü kullanarak o mucizeyi gerçekleştirmiştir. dışardan bir yardım almamıştır çünkü zaten varlık çok vecheli tek bir vücuttan ibarettir.
(bkz: 7 kat gök/#46965597)
(bkz: vahdet-i vücud/#47084054)
