İblis suçu üzerine almadı ve Allah’a “beni sen azdırdın” dedi.
Hz. Adem boynunu büktü, gözyaşı döktü ve şöyle dedi “ey rabbimiz! biz kendimize zulmettik,eğer bizi bağışlamaz ve bize rahmetinle muamele etmezsen muhakkak ziyana uğrayacaklardan oluruz.” (araf 7/23)
yarım doktor candan, yarım hoca imandan edermiş. bakın iblis’in eksik marifeti nelere yol açıyor; zira her şeyin allah’ın takdiri ile olduğunu ve varlıktaki tüm fiilin gerçekte sahibinin allah olduğunu biliyor. bu sebeple suçu üstüne almıyor.
halbuki hz. Adem edep tavrını takınıyor ve suçu üzerine alıyor. evet takdir Allah’ındır ama onun sonsuz ilmiyle bildiklerini bizim havsalamız almaz; biz işin mahiyetini tam olarak çözemeyiz. işte iman da tam olarak bu demektir. evet insan bilmekle ve hikmetle donanmakla yükümlüdür; ama bu eksik bilgisine bel bağlayamaz. hemen sonsuz ilim sahibine dönerek, iman tavrı gösterir. sanki hiçbir şey bilmiyormuşçasına ona teslimiyet gösterir, iltica eder, tevbe eder.
“bir günü bir gününe eş olan aldanmıştır” ölçüsünce her gün ilmini artırmaya gayret eder; dur durak bilmez. ancak allah’a, sonsuz ilim sahibine yüzünü çevirdiği anda hepsini unutur.
ilmine güvenen iblisleşir.
bilim yapan değil ama bilime tapan, iblistir.
