Tasavvufta manevi yolculuğun belirli bir aşamasında kişinin deccalı çıkar iç aleminde. benimki de çıktı elbette. deccal ile yüzleşmek zorunda kaldım.
yalnız benim deccalım yalnızca iç alemime özgü olarak kalmadı, dış aleme de projekte oldu; düpedüz bildiğiniz bir insan olarak karşıma dikildi. suret-i haktan gözüktü önce. ben de hiç üstelemedim. biliyorsunuz bizde “itiraz” yoktur. “görelim mevlam neyler, neylerse güzel eyler” deyip antitez ile yüzleşmeyi kabul ettim.
ancak deccal olağanüstü yalancı biridir. öyle bildiğiniz yalanlar değil bununki, senaryolu yalanlar…kuyruklu yalanlar…siz siz olun yalanını yakaladığınız adama itibar etmeyin. zira ölçümüz bellidir, “mümin yalan söylemez”. Peygamber efendimize biri sorar, “mümin zina yapar mı? cevap yok…üç kez sorar ama hiçbirinde cevap yoktur. “peki mümin yalan söyler mi? diye sorduğunda ise anında cevap verir peygamber, “hayır söylemez”…besbelli ki, Peygamber efendimiz “mümin zinaya düşebilir” demekten haya ettiği için cevap vermemiştir. ancak müminin kesinlikle yalan söylemeyeceğini derhal belirtmiştir.
ben bu yalancı deccala hannibal’ın cannae’da roma ordusuna karşı kullandığı taktiği uyguladım.
give your ground slowly- yavaş yavaş geri çekil, mevzileri ona bırak.
let them taste victory- bırak zaferinin tadını çıkartsın.
böyle yapınca benim deccal döküldü. içindekini kustu ve beni de küfrüne davet etti. tabi benim için artık film bitmişti. apaçık delil elime geçince mühür basıldı: “haza kâfir”…
bir takım geri zekalılar var ki, bu deccal-ı kezzap’ı adamdan sanıyorlar. peşine takılıyorlar. demek alemdeki büyük deccalı görseydi bunlar ilk müşterileri olacaklardı.
