Kanaatimce, bir ifrat ve tefrit olarak, hem ütopya hem de nostalji insan şuurunun ağır bir hastalığının iki ayrı görünümüdür.
şimdinin suyu mu çıktı ki, muhayyel bir geleceğe veya hayali bir maziye iltica ediyorsun.
bir gün gelecek, her şey güzel olacak!
bir gün gelecek, devrim yapacağız ve kaldırımları fil dişinden bir ülke kuracağız!
kanuni zamanında zekat verecek adam bulamazdınız, aaaah ah…
devrimini şimdi yapsana, ne duruyorsun? imkanlar vs. falan filan diyeceksin. o bahaneleri kendine sakla. elbette birdenbire bir ağaç yetişip meyveye durmaz. ama bir fidanı dikmek ve onu ihtimamla her gün sulamak meyvedar bir ağacın an/şimdi üzerindeki tecellisidir.
her anının hakkını vermeyenlerin yarından bahsetmeye de hakları yoktur. eğer ben, senin işlerinde, ahvalinde, fiillerinde yüksek hakikatlerin kokusunu şu anda duyamıyorsam, seni ciddiye almam. çünkü sen nefsin elinde oyuncak olmuşsun.
eski dervişler boşuna mı demişler, “sofi ebul vakt’tir” diye.(ebul vakt=vaktin babası, her anı değerlendiren)
boşuna mı “hûş der dem” prensibini koymuşlar.(hûş der dem= her nefesin hakkını vermek)
velhasılı kelam, hayalperestlerden kaçınız ki, şerri size dokunmasın.
ben güneşin oğluyum, ondan söz ederim;
geceden bana ne ki, sözünü edeyim.
http://isnetus.wordpress.com/…27/simdi-hus-der-dem/
