Eğer psikopat değilse hiçbir ademoğlu askerlik çilesini çekmek istemez.
hele tsk’nın askere gayri insanı davranışları göz önüne alınırsa. tsk’da askerlik yapmak ayrıca bir eziyettir. umarım gerekli reformları yaparlar da askerler insan sınıfına dahil olurlar.
bütün bunlara rağmen her canlı gibi insan da bölgesini, hayat alanını korumak zorundadır.
belgesel izleyenler bilir, bir vahşi köpek sürüsü kendi bölgesini idrarla işaretler ve her ne pahasına olursa olsun bu bölgeye başka avcıları sokmaz, ölümüne kavga eder çünkü sürünün hayatta kalması için bu bölgenin kaynaklarına ihtiyacı vardır. bölgenin kaybı demek zaten sürü için ölüm demektir.
insan daha gelişmiş bir varlık olduğu için bölgesini mayınlar ve tel örgüleri ile işaretliyor. ama bölgesini savunmak zorunluluğu noktasında mezkur sürüden fazla farkı yok.
polis olmasa eşkiya gelir evini basar, seni öldürür, malına el koyar, karını kızını da kendine cariye yapar.
asker olmasa aynı şeyi harici güçler yapar.
yani sırf yaşayabilmek için öyle veya böyle ülkenin dış güvenlik için askeri, iç güvenlik için polisi bulunmalıdır.
bu çerçevede ülkenin karar alıcıları belirli bir güvenlik ve savunma polikası oluşturur. eğer bu noktada senin üzerine de bir yükümlülük binmişse mırın kırın etmeden vazifeyi yerine getirmek icap eder.
sorumluluktan kaçmak için bin dereden su getirmek, yok akp, yok bilmem ne diye bahaneler uydurmak sakat bir mantıktır. çünkü şimdiye kadar yeryüzünde hiçbir ülke melekler tarafından yönetilmedi. insanoğlu da hep bildiğiniz gibiydi.
eğer ölüm korkusu ve ölüm ihtimalinden bahsediyorsanız,
bilin ki, “ecel birdir değişmez”, zamanı gelen ölümden kaçamaz, öyle veya böyle ölür. ecel ve ölüm bir kader sırrıdır.
