Dün yine, yeniden müşerref olduğum kuştur. yolda yürürken birden bir kumru üstüme doğru pike yaptı ve pat diye önüme konuverdi. aramızda yarım metre ya var ya yok ama hiç ürkmeden beni süzüyor. yanından gülerek uzaklaştım. biliyorum çünkü kuşun aklından geçenleri.
kuşlarda spritüel görüş açıktır. dolayısıyla rahatlıkla benim nefsimi görebiliyor, duyabiliyor ve titreşimlerini hissedebiliyor. beni kendi türdeşi zannediyor gariban kuş. ama bir taraftan da tuhaf bir durum var. hiç 1.82 boyunda, 75 kiloluk bir kumru olur mu?
hem hiç bana asılma güzel kumru, benim gözüm zümrüdü anka’da…
