Olayın bir sosyal boyutu bir de kişisel boyutu var. ben şu anda sosyal ve de siyasi kısma girmek istemiyorum. o kalsın şimdilik…
kişisel boyut açısından baktığımız zaman ne görüyoruz?
bu arkadaşta iman var…
“Allah beni sınıyor. inanıyorum benim de güzel bir hayatım olacak” diyor.
Allah hakkında suizan değil, hüsnüzan ediyor ve bunu kalbiyle yapıyor. Allah da zaten lafa, söze değil, kalplere bakar ve “ben zannınız üzereyim” der.
ve beklendiği gibi bu arkadaşımıza tam da zannı üzere muamele ediliyor. Allah ona bazı kullarının eliyle yardım gönderiyor. zor şartlardan kurtarıyor.
eğer Allah hakkında hüznüzan etmeseydi, belki de o zorlu şartlardan kurtulamayacaktı. hatta karamsarlık ve ümitsizlik içinde uyuşturucuya, alkole bulaşıp helak olup gidecekti.
bizlere canlı canlı iman dersi veriliyor bu olayla resmen. iman dediğimiz şey işte budur. yoksa bir takım ruhsuz, şekilden öteye gitmeyen(güya) ibadetlerle iman falan olmuyor…
insan ne hâle düşerse düşsün,
kim ki şeksiz şüphesiz Allah’a iman eder ve ondan ümidini kesmeden dua ve niyaz halinde beklerse, mutlaka kurtulur… Allah ona kâfi gelecektir…Allahu alem…
not: körlere bakın körlere! gözlerinin önünde gerçekleşen olayın bile hakikatini göremiyorlar… arkadaş, zorlu bir hayat yaşamış ama imanını korumuş. allah ödül olarak ona bu röportajı nasip etmiş ve bu vesile ile ona bir çok yardım elinin uzanmasını sağlamış. yetmemiş bu olayı bizim de gözümüze sokmuş ve “işte siz de bu kulum gibi bana iman edin!” demiş. allah nasıl konuşuyor görüyor musunuz? nasıl mucizeler gösteriyor her gün gözümüz önünde…
faraza şimdi bir peygamber gelse ve gözünüzün önünde mucize gösterse, siz onu da inkar edersiniz bu körlükle. “gözbağcılık yapıyor” falan deyip bildiğiniz yolda devam edersiniz…
