Yüzük, evrensel bir arketiptir ve oldukça derin manaları vardır.
yüzüğün yapıldığı maden, nefsin mertebesine; taşı ise ruhun mertebesine ve kalbin tecellisine işaret eder.
altın, %100 saflaşmış nefstir; yani nefs-i safiye’dir. gümüş ise daha alt kademe ama arınmış bir nefstir. diğer madenler ise arınmamış nefse işaret ederler. arınmamış nefslerde ilahi isimlerin tecellisi olmadığı için, o yüzüklerde taş yoktur.
yüzüğün taşı kalbe gelen nurani tecellilerin kalitesine göre farklı farklı olur. siyah taş en yüksek mertebeli tecelli olan “zat tecellisine” işaret eder. sıfat tecellileri daha düşük mertebelidir ve değişik renklerde taşlar olarak belirir.
evlilerin, nişanlıların yüzük takma geleneği sözü edilen hakikatin suretidir.
diğer yandan, nefsin arınması ve kalbin ilahi tecelliye ulaşması benliğin, egonun, güç tutkusunun, şehevaniyetin aşılmasını gerektirdiği için, tüm o negatif süreçleri de içine alır. bu anlamda yüzük nefstir, egodur, benliktir. kaf dağlarında “hu” ateşinde dövülerek yapılmıştır. yok edilmesi de yine o dağlardaki ateşe atılması ile mümkündür.
