Bir okuyucu mesajı:
din insanın üzerine sorumluluk yüklemiyor. aksine “tanrı olma rolünü dolayısıyla sırtına aldığın tüm dünyanın yükünü bırak, kulluğun tadına bak. seni bir araç olarak kullanıp neler yapıyorum, neler görüyorum” diyor sanki hak.
ama yolun başı çok zor. sürünen bir tanrı da olsak, insana o saçma hayali tahtından inmek ölüm gibi geliyor. Peygamber efendimiz zamanında esir alınıp zincirlerle çekilen köleler misali… bilseler cennete, huzura gidiyorlar öyle üzülürler miydi?
biz kadınlar için daha da zor. alışmışız şefkat, merhamet duygularının arkasına saklanmaya. acımaya, acınmaya, doğuran olmakla tapınılmaya. en büyük kibir günahını işleyip masum rollerine bürünmeye…
hakkı bilmek öyle kolay değil ama insanın içini oymadan olmuyor. binlerce şükür ne diyeyim.
kibele, isis ve benzeri diğer tanrıçaların sırrını anladım gibi…
