Velayet/evliyalık/tasavvuf yolunda olmazsa olmazlardandır. kişi bu yolda ilerledikçe kendini daha çok kusurlu ve günahkar olarak görmeye başlar. kendini böyle gördüğü için başkalarının günahlarını görmeye fırsat dahi bulamaz.
bakın imam-ı rabbani gibi tasavvufta zirve bir şahsiyet kendini nasıl tarif ediyor:
“sözünün eri olan mürîd şöyledir ki, sol omuzundaki melek, yirmi sene içinde, yazacak bir şey bulmaz. bu kusûrları çok olan fakir, kendimi iyi anlıyorum ki, sağ omzumdaki melek, yirmi seneden beri, yazacak bir iyilik bulamamışdır. allahü teâlâ biliyor ki, bu sözü gösteriş olarak söylemiyorum. içimden geleni söylüyorum. yine iyi anlıyorum ki, firenk kâfiri, kendimden kat kat dahâ iyidir. eğer sorsalar, cevâbını verebilirim. yine iyi anlıyorum ki, hatâlarla, kusûrlarla çevrilmişim ve günâhlarımın altında ezilmişim. yaptığım ibâdetleri, iyilikleri, sol omzumdaki melek yazsa, yeridir. sol omuzumdaki melek, hep yazmakdadır. sağ omzumdaki ise işsiz, boş durmakdadır. sağdaki amel defterim bomboştur. soldaki ise, dolu ve simsiyâh olmuş. ümîdim yalnız Allah’ın rahmetindedir. ancak onun mağfiretine sığınıyorum.
yâ rabbî! mağfiretin, benim günâhlarımdan dahâ genişdir. rahmetin amelimden dahâ ümîd vericidir.”
