Bir arkadaş mesaj atmış:
isnetus, çöp toplayıcıları ile aramdaki tuhaf etkileşim devam ediyor. geçen gün yolda giderken bir çöp toplayıcısına denk geldim. karton topluyordu. saç sakal birbirine karışmış…
beni gördü…elinden kartonları bıraktı ve bana bakarak gülmeye başladı.
ben de gülmemek için kendimi zor tuttum; başımı çevirdim; ciddi durmaya çalıştım.
sanırım aczi ve fakirliği, düştükleri durumdan dolayı, en fazla onlar hissediyor. beni görünce, belki de kendilerinden biri sanıyorlar; öyle hissediyorlar…
not: arkadaşımız çok güzel bir noktaya parmak basmış. hakikat yolunda gidenler zâhiren olmasa da bâtınen, iç dünyalarında acz ve fakr hallerini yaşıyorlar. aldıkları eğitim ister istemez onlarda bu sonuca yol açıyor.
ben de eskiden bazen kıyıda köşede pejmürde kılıklı şarapçılara denk gelirdim. onlara karşı içimde dayanılmaz bir çekim hissederdim. adeta, “ben de sizdenim” diye haykırmak gelirdi içimden.
acz= egonun kendini bağımsız bir güç odağı olarak görememesi. tüm gücü hakka vermiş olmak.
fakr veya fakirlik= egonun kendisini herhangi bir şeyin sahibi, maliki olarak görememesi. tüm mülkü hakka vermiş olmak.
