Depremin Allah’tan Gelen İlahi Bir İkaz Olması 1
Olaylara çok yüksek bir irtifadan ve geniş bir perspektiften bakmak gerekir ki işlerin içyüzünü anlayabilelim. tıpkı benim kurduğum hayallerin benimle kaim olması gibi varlıkta cereyan eden tüm olaylar ancak Allah ile kaimdir.
teşbihte hata olmasın, varlık simülasyonu bir nevi Allah’ın hayalinde(ilminde) gerçekleşen oluş silsilesidir. şu burnumuzun önündeki tek bir toz zerresi bile Allah’ın var etmesi ile ve sevk etmesi ile o mevkiye gelmiştir ve asla tesadüf söz konusu değildir.
faraza Allah tek bir toz zerresini unutsaydı, unuttuğu anda o zerre yokluğa karışırdı. ama Allah için unutma, uyuklama mümkün değildir. mikro plandan galaksiler seviyesinde makro plana kadar her şey onun çekip çevirmesi ve idare etmesi ile deveran ederler.
farz-ı muhal Allah bu işletim esnasında ufak bir hata yapsa zincirleme reaksiyon sonunda her şey birbirine girer ve kainat yerle bir olurdu. ayrıca Allah’ın bu tasarrufu esnasında yardımcıları yoktur. melekler dahi onun yardımcıları değildir onlar dahi ancak Allah ile kaimdirler.
Allah bu işletimin önce projesini yapmış ve yazmıştır(levh-i mahfuz). veya önce senaryoyu yazmış da diyebiliriz. bu sebeple senaryo içinde mantık hatası yoktur. en küçük olaydan en büyük olaya kadar her bir oluş hikmet dairesindedir ve asla boş, gereksiz ve abes değildir.
eğer biz hikmeti görmüyorsak o bizim basiretsizliğimizdendir. insanoğlu bazı olayları ancak büyük ölçeklerde ve total bakış mertebelerinde fark edebilir. bunu yapamadığında genelde ayrıntılarda boğulur gider.
velhasılı kelam kainatın her bir varlığı ve olayı aslında bir mesajdır. bize verilen “oku” emri işte aslen budur. oku! yani kainat, Allah’ın ilmini ve kudretini ve hikmetini göstermek, onu bir ölçüde bize tanıtmak için var edilmiş bir yapı ve onun bir eseridir. resme bakarak ressamı tanıma meselesi…
olaylar gelişigüzel ve tedadüfi değildir. şimdi bunu ilk defa nasıl fark ettim siz anlatayım:
bir arkadaşım ailesini memlekete gönderecek, otogara doğru yola çıkıyoruz. ben de yardımcı olmak için yanlarındayım. 2-3 yaşlarındaki çocuğu da benim kucağıma verdiler. çocuk kucağımda iken terlemeye başladım. sanki bir anda bütün kainat bana düşman gözükmeye başladı. yolda karşıdan karşıya geçerken bile dehşet içinde kalıyorum. sanki taksiler gelip çarpacaklar ve çocuk ölecekmiş hissine kapılıyorum.
hem bir dehşet hem de hayret içindeyim. çocuğa bakıyorum ve onun bu zamana kadar nasıl hayatta kaldığına hayret ediyorum. dünya da o kadar çok tehdit var ki bu nasıl şimdiye kadar ölmemiş diye düşünüyorum.
neyse bu delice düşüncelerimi kimseye belli etmeden ama kan ter içinde kalarak olayı atlattım. ama zaman içinde bu olay kafamda dönüp durdu. nihayet bir gün meseleyi çözdüm. aslında kalın bir gaflet perdesi altında bozuk bir zihniyet içinde yaşadığımı anladım.
olayların kendi kendine cereyan etmediğini ve hepsinin Allah tarafından organize edildiğini dolayısıyla onun izni olmadıkça hiçbir zarara uğramamın söz konusu olmadığını ama o dileyince eften püften bir sebebin bile beni bitirebileceğini anladım.
ve yüzümü Allah’a çevirdim. “ey Allah’ım biliyorum her şeyin ardındaki sensin, korkulması gereken ancak sensin, sen yazmadıkça ve izin vermedikçe hiçbir şey olmaz, bana bir zarar ulaşmaz” dedim ve meselenin Allah’ın rızasını/gönlünü kazanmak olduğunu anladım ve işlediğim suçlar için özür diledim/tevbe ettim ve etmeye devam ediyorum.
