Düşünce Özgürlüğü Diye Bir Şey Yoktur ve Olamaz
Bir açıdan insanların çoğu için geçerli bir hakikattır. küçüklüklerinde nasıl programlarsanız yani ne tür bir dünya görüşü empoze ederseniz ömrünün sonuna kadar öyle devam ederler. zaten eğitim dediğimiz olgu böyle bir şartlama sürecinden başka bir şey değildir.
bunu ilk keşfeden pavlov adlı rus bilim adamıdır. deneyler esnasında şartladığı köpeklerin mekanını günün birinde su basmış ve köpekler uzun süre sadece burunları dışırıda su içinde kalmışlardır.
pavlov bunları kurtarınca köpeklerin depresyona girmiş olduğunu görmüş ve bütün şartlamaları unuttuğunu hayretle müşahade etmiştir. bu bilgiyi daha sonra çinli komünistler beyin yıkama teknikleri geliştirmede kullanmışlardır.
deneylere göre köpekler sadece bir kaç kademe ötesine şartlanabiliyordu ama insanda bu zincir çok daha öteye uzatılabiliyordu. mesela, köpeğe et verirken zil çalınırsa bir kaç uygulamadan sonra köpek et ile zil arasında alaka kurmayı öğreniyor ve bir dahaki sefere sadece zil çalınırsa bile salya çıkarmaya başlıyordu. daha sonra zil çalmaya ışık yakma da eklenirse köpek ışığı da algılar algılamaz gene salya çıkarıyordu.
ancak bu şartlandırma zinciri köpekte üç-beş basamaktan ileri gidemiyordu. komünistler insanın da sadece biraz daha gelişmiş bir hayvan olduğu varsayımından hareketle siyasi kurbanlarına pavlov’un köpeği muamelesi yaptılar. amaçları onlardaki bütün şartlanmaları yıkıp yeniden programlamak idi.
bunda bir ölçüde başarılı oldular. çinliler, kore’de ele geçirdikleri amerika’lı esirleri aç, susuz ve sürekli işkence altında bırakıp, günlerce sorguladıklarında esirler önceki görüşlerinin hatalı olduğunu kabul ediyor ve komünizmi benimsemeye başlıyorlardı.
ancak hiçbir zaman mutlak bir başarı elde edilemedi çünkü insan hayvan değildir. her insanda hür olma potansiyeli vardır ancak bunu tercih etmenin bir bedeli olduğu için çoğu insan “gözlerimi kaparım vazifemi yaparım modundadır” ancak unutulmamalı ki bu da bir tercihtir.
