En çok kıskandığım ülkedir kendileri. 1950’lerde bizden geri ülke iken şimdilerde sanayileşmesini tamamladı, hatta başa güreşiyor. biz hâlâ giriş seviyesi bir sanayi ülkesiyiz. kemalistler sağ olsun.
kemalistlerin zinde güçleri, menderes diktaya gidiyor diye 1960’da darbe yaptılar. sonra da çok özgürlükçü(!) bir anayasa kabul ettiler. özgürlükten ziyade devletin elini kolunu bağlayan bir anayasa idi yaptıkları.
bu anayasa sebebiyle oluşan mevzuat boşluğunda anarşi artınca 12 mart muhtırasını verdiler anayasayı düzeltin diye, bu sıfatına tükürdüklerim, o da işe yaramayınca 12 eylül darbesini yaptılar. türkiye sanki adamların deneme tahtası. her yanlış kararın sonucunda milyonlar mağdur oluyor veya ölüyor adamların umrunda değil.
bu adamlar başımıza musallat olmasalardı. muhtemelen biz de güney kore kadar sanayileşmiş bir ülke olurduk. çok yazık…
not: bir ülkenin kalkınmasında dış sebepler bir yere kadar etkilidir. asıl etkili faktörler iç istikrar ve siyasi stabilitedir. bizim en mahrum olduğumuz şeyler. 1960’dan beri yaşananlara bir bakın, hep kargaşa…o yüzden kemalizme nefretiniz daim olsun ey sözlükçüler. onlar ebu cehil’in çocuklarıdır.
not2: darbeciler müslümanlara kıyak geçmişmiş…elimden gelseydi onlara şöyle derdim “kıyağını da al git, cehennemin dibine kadar yolun var”
not3: bugün kapitalizm dünyaya hakim. evet bu doğru. sermaye gücü olanların belirli bir serbestlikte iş yaptıkları, mal ve hizmet ürettikleri ve sosyo-ekonomik nizamı kendi çıkarlarına göre düzenledikleri bir rejim bu. ama zannetmeyin ki bir yerlerde kapitalist politbürosu var ve bir takım kararlar alıyor. yok öyle bir şey.
belirli dengeler ve kurallar var. elini düzgün oynayan ülke refaha kavuşuyor, oynayamayan ülke sürünüyor. bu düzende müreffeh bir ülke birilerinin “uç” demesiyle uçmamıştır, gerekli adımları atmıştırda o yüzden. bedavaya değil hiçbir şey.
apple-samsung çatışmasını incele de gör. demek bu işler öyle kolay değil. iki komplo teorisi uydurmakla mesele çözülmüyor.
