İnsan bilinci kendini bedene tahsis ettiği, bedenle kendini kayıtladığı anda, nefs/ego ortaya çıkar. nefs/ego, bütünden kopmuş ayrıksı bilincin adıdır.
bütünden kopmak cehennem; bütüne tekrar katılmak ise cennettir. insanın çektiği tüm çileler, acılar bütünden kopmanın bir sonucudur.
zira bilinç kendini bedene sınırlayınca “ben” ortaya çıkar. “ben” ötekinden ayrıdır, dolayısıyla “ben” dediğimiz anda, öteki kavramı da zuhur eder. artık sadece “ben” ve onunla alakalı olanları düşünür, ötekini umursamayız; öteki de bizi umursamaz. farklı çıkarlar söz konusu olduğunda da, kavga çıkar.
cennete, bütüne dönmek, bilincin kendini bedenden sıyırması ile mümkündür. onun da yolu oruç tutmaktır. evet ısrarla tutulan oruç, bilinci bedenden kurtarır.
