“Ey oğullarım! gidin de yusuf’u ve kardeşini iyice araştırın, allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. çünkü kâfirler topluluğundan başkası allah’ın rahmetinden ümit kesmez.”
insanoğlunun başına bu hayatta her şey gelebilir. kimi zaman düşebilir. ancak düştüğü yerden kalkmasını ve üstünü başını silkeleyip yola devam etmesini bilmelidir. kişi düştüğünde yeise kapılıyor ve depresyona giriyorsa bu onun ağır bir ego etkisinde olduğunu gösterir. ayetin “kafirler topluluğu” ifadesi enfüsi/iç alem yorumunda şişkin egolulara bir göndermedir.
tamamen egoistik bir algı içinde olan kimse, başarı kazandığında onu kendine mâl eder ve “dişimle tırnağımla çalıştım, ben kazandım” der. egosu daha beter şişer. başarısız olduğunda ise kendini yetersiz görür, suçlar, psikolojik bir çöküntüye girer.
egonun pençelerinden kendini kurtarmış olan kimse ise ne kadar kötü pozisyona düşerse düşsün asla gam çekmez, yeise girmez, hiçbir zaman ümitsizliğe kapılmaz. elinden geleni yapar, gerisini akışa bırakır. bilir ki evrensel düzen saat gibi tıkır tıkır çalışmaktadır. olması gereken ne ise o oluyordur. kendini başıboş ve kendi cüzi gücüne endeksli bilmediği için hayatın cefasını çekmez; sefasını sürer.
sen sadece elinden gelenin en iyisini yap; her daim çalış; terle…çalışman, duanın en güçlü versiyonu olan fiili duadır. evrensel düzen senin bu çalışmanı elbette görmezden gelmeyecektir. sana o çalışmanın karşılığını uygun bir şekilde verecektir. vermiyorsa, öyle gerekiyordu. sen onu dert etme. beklentisizce çalışmaya devam et.
nefsine ve şeytanına yenilip günaha düşenler için de aynısı geçerlidir. ne kadar ağır bir günah işlemiş olursan ol, günlük olarak 100 estağfirullah çekmeye başla ve yoluna devam et. bir daha yapmamaya çalış.
not: bu öğüdü öncelikle kendi nefsime veriyorum. et tekraru ahsen velev kane yüz seksen.
