Ey nefsim bunu işit!
“ibadet edenin ibadeti, Allah ile onun arasında perde olur; iç aleminde ibadetini Allah’tan bilmedikçe…
ona ibadeti için güç veren Allah’tır. bu düşünce kendisine hakim olup devam ederse, o zaman ibadetin yorgunluğundan kurtulmuş olur.
aksi takdirde ibadet kişiyi selamete çıkarmaktan ziyade yorgunluğunu artıran bir işe dönüşür”.
(abdülaziz debbağ hazretlerinden)
not: “ibadeti görsünler, duysunlar diye yapmamak lazımdır” derler hep malumunuz; genel bir bilgidir bu. meğerse en önemli noktayı gözden kaçırıyormuşuz. yaptığımız ibadeti kendimiz de görmeyecekmişiz. belki de en önemlisi budur. kendi ibadetini hakka bağlama şuuruna eren kişinin, “görsünler, duysunlar” ile de bir alakası kalabilir mi?
