“Ebû saîd harrâz’ın bâzı işlerini gören ve ona hizmet eden bir fakir vardı. Ebû Saîd ona ihlâs ile amel etmesi için, ihlâstan bahsetmişti. fakir kendisini yoklayıp, Ebu Saîd’e yaptığı işlerde ihlâsının olmadığını görünce, bu hizmeti bıraktı. sonunda Ebu Saîd, biraz zorlukla karşılaştı. fakire; “neden bizi bıraktın?” deyince, o; “yaptığım işte ihlâs bulamadım.” cevâbını verdi. Ebu Saîd de; “ben sana ameli terk et demedim, ihlâsı ara dedim. işine devâm et ve ihlâsı elde etmeye çalış.” buyurdu.
Ebu Saîd Harrâz hazretleri, iblisi rüyâda gördü. ona vurmak için eline bir sopa aldı. fakat gâibden bir ses; “o sopadan korkmaz. kalpte bulunan mârifet nûrundan korkar.” dedi. Ebu Saîd-i Harrâz iblise seslenip; “buraya gel!” dedi. iblis; “gelip de ne yapayım. zîrâ siz halkı kandırmak için kullandığım şeyi içinizden çıkarıp atmış bulunuyorsunuz.” diye cevap verdi. Ebû Saîd; “bu şey nedir?” diye sorunca, iblis; “dünyâdır.” dedi ve devâm ederek; “ey Ebû Saîd! ben sopadan korkmam. ben ancak ârifin kalbinin semâsından doğan mârifet güneşinin ışıklarından korkarım.” dedi ve yanından ayrıldı.
Ebu Said Harraz, evliyanın büyüklerindendir. kendisi “daimi huzur”a kavuşan nadir zatlardandır. normalde evliyanın son makamı “tecelli-i zâtî berkî*” denilen makamdır. bu makamda perdeler anlık olarak aralanır ve Allah’ın zatı kalbe bir şimşek gibi çakıp görünür. işte bu zat tecellisi çok nadir olarak bazı büyüklere daimi olarak görünmeye devam eder ve hiç kaybolmaz.
