Bir gün mevlana ve müritleri yolda giderken, koyun koyuna, sarmaş dolaş yatmış köpekler görürler. müritlerden bir tanesi, “efendim bakın, ne kadar muhabbet içinde yatıyorlar” der. mevlana güler ve “aralarına bir kemik at, ondan sonra gör muhabbetlerini bir de” diye cevap verir.
bu meselenin hakikatini buraya yazdım ama elbette anlaşılmasını beklemiyorum; çünkü 20’li yaşlarda arkadaşlık önemlidir. kişi bu yaşlardayken ailesinden kopmak ve bağımsızlaşmak ister; gelişimin tabii bir evresidir bu. o yüzden arkadaşlarıyla kaynaşır, ölmez dostluklar kurma eğilimindedir bu aşamada. ancak biraz daha ileriki yaşlarda kazın ayağının öyle olmadığını anlar. üniversite hayatımda yaşadıklarımdan bizzat çıkarımlarımdır bunlar.
ankara 100. yılda öğrenci evimiz vardı. hafta sonları evde iğne atacak yer olmazdı. tüm arkadaşlar bize gelirdi. cumartesi sabah ise daha komik olurdu. sabah eve girmeye çalışan başka bir arkadaş adım atacak yer bulamazdı; çünkü herkes boş bulduğu yere kıvrılmış uyuyor olurdu. komik günlerdi vesselam.
not: bir de tasavvuf yoldaşlığı ve fena fi-ihvan sırrı var ki, o çok ayrı bir mesele.
