İman ve inkar kutbu…
iman asıldır, inkar ancak ona nispetle var olabilir.
ortada önce kabul edilecek bir şey olacak ki, sonra onu reddedenler de çıksın…tez olacak ki, antitez de doğsun.
hatta bunun da ötesinde bir durum var. inkar kutbu asla kendi başına var olma ve gelişme iktidarında değildir. inkar ancak imanın boş bıraktığı alanda üreyebilmektedir.
inkar kutbunun nereleri istila ettiğine bakınız. işte tüm o alanlar iman kutbu tarafından boş bırakılmış demektir.
mesela tıb alanına bakınız. siz hiç tıp okuyup aynı zamanda marifet* elde eden birini gördünüz mü? yok değil mi? hatta tam tersi bir durum var. halbuki hangi ilim olursa olsun, onun tahsili gerçekte kişiyi alîm* ismi yönünden hakkı tanımaya iter. ancak şimdiki tıb bilimi farklı bir paradigma içinde geliştirilmiş. onu tahsil edenin imanını değil, ekseriyetle inkarını artırıyor.
“ama öyle olmayanlar da var, mühendislik alanında selçuk bayraktar gibi…” diyeceksiniz belki..evet selçuk bayraktar son teknoloji iha’ları batıyla eşzamanlı olarak üretiyor ve de imanlı birisi. ancak inandığı ile zihni arasında bir mutabakatın var olduğunu söylemek mümkün değil. her iki taraf birbirinden bağımsız çalışıyor adeta. araya bariyerler konulmuş durumda.
bugünkü batı biliminin arkasında batı felsefesi vardır. felsefe onun hem ruhu hem de ahlakıdır. bir kimsenin felsefe ile hiçbir iştigali olmasa, sadece iyi bir mühendis olsa dahi, hiç farkında olmadan batı felsefesi onun aklını ve kalbini istila eder, farkında bile olmaz. böylece inkar fikri onun kalbine yol bulmuş olur.
kısacası “batının ilmini alalım” fikri safsatadan ibarettir. onu alırsanız diğerleri de arkasından sökün edecektir. felsefesi, ahlakı, kültürü, inkarı…
tüm beşeriyet verimi, yeni bir paradigmaya göre düzenlenmedikçe istila devam edecektir. işte o paradigma bizim için musa’nın âsâ’sıdır. firavunun tüm sihirlerini yutan…
not: ilerde bu konuyu derinlemesine ele almayı düşünüyorum. ya alîm, ya hakîm, ya vehhâb…
