İslamın Eninde Sonunda Galip Gelecek Olması
Kaçınılmaz bir süreçtir. ancak meselemiz islamın galip gelip gelmemesi değil, hangi islami anlayışın hükümferman olacağıdır. “büyük doğu” tarzı kapsayıcı ve kuşatıcı bir anlayış mı, yoksa ışid tarzı sığ bedevi arap anlayışı mı?
“büyük doğu” tasavvuf temelli bir ekoldür ve batı tefekkürünü islam tasavvufu önünde hesaba çekmeyi ve onun kazanımlarını kendine mâl etmeyi hedefler. hatta orada da kalmayıp bütün dünya irfan verimlerini kendi kültür dünyasına kazandırmayı amaçlar. tabii kendi şuur süzgecinden geçirdikten sonra, zira öbür türlüsü kültürel bir işgale uğramak anlamına gelir.
ışid’in ne böyle bir amacı, ne de böyle bir kaygısı vardır. ihtiyaç da duymaz zaten. “neo hariciler” diyebileceğimiz bu tip, islamı dış yüzden, kupkuru yorumlamakla yetinir. bizim büyük üstadlarımızdan biri olan şeyh-i ekber(en büyük şeyh) lakaplı muhyiddin-i arabi hazretlerine, şeyh-i ekfer(en büyük kâfir) diyebilecek tıynettedir.
o şeyhi-i ekber ki, vahdet-i vücud görüşüyle ortaçağ islam medeniyetinin temellerini atmıştır. bu görüş, dönemin her alanına hatta sanatına kadar işlemiştir. vahdeti-i vücud görüşünün imam- rabbani hazretleri tarafından upgrade/güncellenmiş versiyonu olan vahdet-i şühud görüşü ise bizim asıl irfan çeşmemizi oluşturur.
bir gün bu sığ anlayışla karşı karşıya gelirsek ayrım gözetmeden her kesimi(kemalistler dahil) “büyük doğu” sancağı altında görmek isteriz. bu sancağın altına herkesin seve seve, gönüllü olarak koşacağından eminim.
