Timur başlığına girdiğim makale’ye (bkz: #107469661) gelen tepkilerde ve mesajlarda büyük ölçüde kemalizmin zihin yapısını gördüm.
önyargılar, paranoyalar, dinci istismar suçlamaları vs. havada uçuşuyor.
dostum benim niçin insanları istismar etmek istediğimi düşünüyorsun ki?
din, allah, peygamber, rüya şu bu deyip menfaat sağlamak amacında olduğumu nereden çıkarıyorsun? delile istinat etmeyen düşüncelere biz “zan” diyoruz. zan, çoğu zaman gerçekliği olmayan, evham-kuruntu kabilinden düşüncelerdir.
sence bir insan yalnızca belli çıkarlar doğrultusunda mı hareket eder ve başka türlüsü mümkün değil midir? eğer öyle düşünüyorsan, sen hangi çıkarların peşinde koşuyorsun? nereye, kimlere angaje oldun?
kemalizmin tezgahından geçen insanlar böyle oluyor işte. dinle kafayı bozmuş, saplantılı, şüpheci, paranoyak… aslında durup dururken öyle olmadı elbette bunlar. onları delirten, nevrotik hale getiren bizim orta çağ kaçkını müslümanlar oldu. o yüzden ben kemalistleri bu noktada suçlamıyorum esasen. onları bir ölçüde mazur görüyorum.
düşünün batılı güçler 19. asırda tüm islam alemini sömürge haline getirmişler. ilimde, kültürde, medeniyette arayı fersah fersah açmışlar. besbelli ki, sende bir şeyler eksik, yanlış, yetersiz. bunları bulmak ve çözmek lazım.
bunlar her gözün görebileceği ortada olan şeyler değil mi?
ama bizim orta kaçkını, nuh der peygamber demez. avrupalı gelmiş, evine ocağına kadar girmiş… bu adamda en ufak bir nefs muhasebesi yok… “eskiden ben bunların evine ocağına girer, ganimet alıp dönerdim. şimdi ne oldu da işler tersine döndü” demez. avrupalı bunu yarı köle durumuna indirger, bunda yine tık yok.
bizim orta çağ kaçkınında ne kadar nefs muhasebesi yoksa, kemalistte de o derece yoktur. biri eskiye körü körüne bağlıdır, diğeri ise eskiyi sorgulamadan direkt reddeder. eskiden nefret eder hatta tiksinir. bunlar bir paranın iki yüzü gibidirler. varlıklarını birbirlerine borçludurlar ve sürekli birbirlerini üretirler.
kemalistin hastalığı işte bu noktada iyice ortaya çıkar. eskiden nefret edip onu gerekirse şiddet kullanarak tasfiye yoluna giderken, eskiyi sorgulamadığı gibi yeniyi, yani batı tarzını dahi sorgulamaz. direkt kopyalamayı öngörür.
batılı insan onun gözünde büyük beyaz adamdır. yaptığı işler sırlı, anlaşılamazdır. ne yaptıysa doğru yapmıştır. onun batıcılığı adeta din edasındadır, mistiktir.
işte bu yüzden diyoruz: kemalist aslında batının özünü ve dayandığı esasları anlamamış, kavanozu sadece dışından yalamış fötr şapkalı bir doğuludur. batının hakikatine bir türlü nüfuz edemediğinden, iç aleminde zenci psikolojisinde kalmıştır. dıştan batılı gibi görünse de içi zencidir. beyaz batılı efendiye için için tapınmaktadır.
türkiye’de ilk defa bu kemalist kısır döngüyü kırmak için teşebbüste bulunan kişi turgut özal’dır. özal, son derece zeki birisi olduğu için dünya bankasında çalıştığı yıllarda işin sırrını çözmüştür. meselenin mistik değil teknik olduğunu, gelişme ve kalkınmanın üstyapı değil bir altyapı fonksiyonu olduğunu idrak etmiştir. bunun türkçesi sanayileşmektir. onun da yolu dışa açık, ihracata dönük, dünya ekonomisi ile entegre olmuş bir yapıdır. esasen gelişmişlik bir burjuva kültürüdür.(bu konu oldukça uzun, ben kısa kestim)
şu trajikomik duruma bakar mısınız?
batılı olmak için ruhunu şeytana satan kemalistimiz, batıdan bir iki şekil suret hariç gram nasiplenemezken, nakşibendi olmakla maruf turgut özal ise meseleyi şipşak çözüvermiştir.
kaderin müztehzi oyunlarından biri olsa gerek.
