Adam diyor ki, “ben ateistim. tanrı varsa bile korkmuyorum; çünkü hep ahlaklı yaşadım. asıl korkması gereken hırsız dincilerdir”.
gerçekten öyle midir?
gerçekten bu ateist arkadaşımız ahlaklı mıdır?
allah bize, “kendinizi bağımsız ve bizatihi güç sahibi olarak varsayın. bu varsayım sizin beni anlayabilmeniz ve daha çok tanıyabilmeniz için sermayeniz olsun” demiş(örnek: “benim evim, benim arabam” diyemeseydik, mülkiyet kavramını idrak edemezdik. “allah tüm kainatın sahibidir” denince de hiçbir şey anlamazdık. dünya bunun için var).
burada incelikli nokta şudur: allah sadece varsaymaya, farzetmeye izin vermiştir. kendimizi bizatihi güç sahibi ve bağımsız bir varlık olarak görmeye ve kabul etmeye izin vermemiştir. hatta böyle bir tavrı en büyük isyan ve affedilmesi mümkün olmayan en büyük günah olarak nitelendirmiştir.
niçin biliyor musunuz?
çünkü kendini bağımsız ve bizatihi güç sahibi olarak bilen kimse “ben de bir ilahım” demiş olur. halbuki allah tek ilahtır ve ikinci bir ilaha asla izin vermez. tıpkı bir padişahın ülkesinde isyan çıkartan ve “bundan sonra ben de bir padişahım” diyen birine asla izin vermemesi gibi…
emmare yani madde ve tabiat seviyesine düşmüş şuur, görüşünün(algısının) son derece darlaşması nedeniyle, tüm varoluşun hatta kendi vücudunun bile allah’ın mülkü olduğunu ve her şeyi çekip çevirenin o olduğunu göremez. zira madde kaydına girmek artık onu körleştirmiştir(algı skalasında çok daha dar bir bölgeye hapsetmiştir).
emmare dediğimiz madde kaydındaki yaşantıya hapsolan bilinçler, artık körlükleri sebebiyle kendilerini bağımsız ve bizatihi güç sahibi varlıklar olarak kabul ederler(ilahlık iddiasıdır bu) ve ona göre bir hayat sürmeye başlarlar. her bağımsız birim, ancak kendi varlığını sürdürmeyi hedefler. diğer birimlere ancak kendine yararlı olduğu müddetçe ve yararlı olduğu miktarca değer verir; aksi takdirde diğer birimler ölmüş kalmış, acı çekmiş hiç umrunda olmaz.
ilahların dünyasına hoş geldiniz…her ilah diğeriyle kavga halindedir; bir güç çekişmesi içindedir. diğer ilahlara karşı kendini savunabilmek için her türlü hileyi yapmayı mübah görür kendine. zaten başka çaresi de yoktur. diğer ilahlarla çekişirken onlar öne geçerse kıskanır, haset eder, onların ayağını kaydırmak için elinden geleni yapar. o yolda yalan söyler, hile yapar. başarı kazanırsa kibirlenir; başarısız olursa depresyona girer, kuyruğunu kıstırmış ıslak bir köpeğe dönüşür.
ey ilah! “ama ben bu dediklerini yapmıyorum ki!” deme. bir kez ilahlık yaşantısına girersen, artık tüm kötü ahlak sende potansiyel olarak mevcuttur. bunların şartlara göre şu veya bu derece ortaya çıkıp çıkmaması durumu değiştirmez. bu nedenle bir emmare şuur, bir ilah; karıncayı incitmeyen, dünyanın en zarif ve merhametli insanı bile olsa, gerçekte tam bir şeytandır. varlığın yegane sahibine ihanet eden, sana neler etmez…
peygamberlerin tüm insanları davet ettiği nur boyutuna geçebilirsen, sendeki tüm kötü ahlak yok olacaktır. zira nur boyutu yekpare monoblok bir yapıdır. orada tek bir nur insan olmuştur, ağaç olmuştur, kuş olmuştur, ev olmuştur…hepsi tek monoblok bir nurun yer yer suretlenmesidir ve sen bu hakikati her an müşahade edersin, yaşantısı içinde olursun. diğer bir varlığı kendinden ayrı görüp ona zulmetme, eziyet etme, haksızlık yapma, kıskanma vs. gibi kapılar artık sana ebediyen kapanmıştır. kendinden ayrı görmediğin varlıklara nasıl haksızlık edebilirsin ki?…zira ortada her şeyin yapıtaşı olan tek bir nur vardır, o da allah’ın nurudur. artık gerisi ebedi mutluluktur…bu boyuta geçemeyenler ise birbirini yemeye devam ederler; artık gerisi ebedi azaptır…
not: bak adam hâlâ benim birileriyle kavga ettiğimi, laf yetiştirmeye çalıştığımı zannediyor. benim öyle bir derdim olmaz. sadece elime geçen her vesile ile varoluşun doğasını ortaya çıkarmaya çalışıyorum.
