Yarı şuurlu, yarı şuursuz epeydir üzerinde durduğum bir mevzu idi.
kulluk nedir?
namaz kılmak mı?
oruç tutmak mı?
ve benzerleri emirleri yapmak, ve günahlardan kaçıp iyi bir insan olmak mı?
iyi ama bütün bunlar ancak Allah’ın nasip etmesi ile olan işler.
“la havle ve la kuvvete illa billahi”
bu tesbihin bir yan manası da, “iyilikleri yapabilmek, kötülüklerden kaçabilmek ancak Allah’ın takdiriyle olur”dur.
peki Allah, bu takdiri neye göre yapıyor?
yani kime ne kadar iyilik yapmayı nasip edecek?
kimi de batırdıkça batıracak?
kanaatimce ölçü kişinin Allah karşısında “aczini” bilmesidir.
evet en büyük kulluk kişinin “aczini” bilmesidir. aczin tersi de, kibir, gurur, büyüklenmek, böbürlenmektir.
peki Allah’a karşı kişi nasıl aczini bilebilir?
bir takım hayali tevazu tiyatroları sergileyerek mi?
el cevap:
insana karşı mütevazi olmak esastır.
insan, Allah’ın halifesi(temsilcisi) değil mi?
insana karşı edepli ol, mütevazi ol. yoksa iblis olursun!
