Can, mal ve rızık hususunda zâlimlerden ve sair mahlukattan korkmak insanı Allah’tan uzaklaştırır. kişi kendi kendine “şu zâlime karşı durmayacağım. çünkü baş kaldırdığımda ya beni öldürür, ya da rızkımı keser veya başka zararlarda bulunur” der.
bu adam cenâb-ı hakk’ın varlığına ve kendisiyle birlikte bulunduğuna muhakkak inansa, kendi üzerindeki Allah’ın tasarrufunu bilse, zâlimin üzerindeki hükümranlığını anlasaydı hakiki fâilin yalnızca Allah olduğunu, hiçbir kimsenin ona bu hususta ortak olamaycağını için için hisseder de sadece Allah’tan korkardı.
işte bu anlayış ve bakış açısından kul ne kadar kuvvetliyse cenâb-ı rabbi’l-âlemîne de o nisbette yakındır. bu anlayış ve bakış ne kadar zayıfsa o kadar Allah’tan uzak sayılır ve kopmuş olur.
rızık ve benzeri bir menfaat elde etmek için zâlime yaklaşmak da aynı hükümdedir. Allah’ın yegâne rızık verici olduğunu muhakkak ölçüde bilmiş olsaydı, kendisi böyle bir yola tevessül etmezdi.
(alıntı-abdülaziz debbağ)
