Padişah sana makam verir, mevki verir, çil çil altınlar verir.
sen de elbette padişahı seversin. zira insan kendisine ihsan edenleri sevme fıtratındadır.
peki padişah seni azletse ve zindana tıksa, malına el koysa, yine onu sevmeye devam eder misin?
artık onu sevmezsin değil mi?
bu durumda padişah sana “aslında senin sevdiğin ben değilim, sen benim verdiğim mevki ve makamı ve altınları seviyorsun” dese, haksız mıdır?
hakikat yolu git gide incelir. öyle bir aşamaya gelirsin ki, padişah seni test eder. senin padişahın şahsını mı, yoksa sana sunduğu nimetlerini mi sevdiğini ortaya çıkarmak ister.
aşıklardan başkasının bu testi geçmesi mümkün değildir. sadece aşıklar…gerisi elenir…
not: gözümüzün padişahtan başkasını görmediği ortaya çıktıktan sonra makamlar, mevkiler, altınlar gelse ne gam…onları da severiz… zira onlar padişahımızın ihsanıdır. bize olan teveccühünün somutlaşmış bir ifadesidir.
