Bu dünya dikenli bir yer. o dikenler insanı sürekli yaralar, batar, kanatır. bir müddet sonra o küçücük yaralar birike birike tahammül edilemez hale gelir ve insan psikolojisi topyekün çökme durumuna girebilir.
askerlik yapanlar bilirler. 4.5 kg’lik bir g3 tüfeğinin ağırlığı, bir kaç km. koştuktan sonra 45 kiloya falan çıkar. onun gibi bir durum.
ama bunun bir çaresi var. Allah bize büyük bir ilaç sunmuş. o da aşk ve muhabbettir.
muhabbet/sevgi, hem insanın bakış açısını olumlu yöne çevirir, hem de hafif bir sarhoşluk hali verir. bu sarhoşluğun, diğer sahte benzerlerinin aksine, hiçbir olumsuz yönü yoktur. ne sağlığa, ne karaciğere, ne artçı etkileriyle topluma zararı söz konusudur. bu hafif sarhoşluk hali insanı dünyevi acıların çoğuna karşı bağışık kılar.
muhabbet neredeyse saf bir nimettir, lutfu ilahidir, Allah’ın bize olan rahmetinin en büyük göstergesi ve ihsanıdır. muhabbetin şiddetli versiyonu olan aşkın ise azıcık dezavantajları olsa bile, onlar da rahatlıkla göz ardı edilebilir.
kısacası dünyanın bize cehennemi yüzünü göstermemesini istiyorsak, sevip-sevileceğiz.
sevmenin-sevilmenin önündeki en büyük engel ise kötü ahlaktır. kişideki düşük bilinç ve ona bağlı düşük bir ahlak sevmeyi de, sevilmeyi de büyük ölçüde engeller.
gele gele nereye geldik? güzel ahlaka…güzel ahlak ise yüksek bilinçlerin işidir. yüksek bir bilince kavuşmak da, öyle bir bilinç sahibinden ders almadan elde edilemez. Mevlana gibi zatların eğitiminden geçmek lazım.
sonuç,
düşük bilinçler için dünya bir cehennemdir. yüksek bilinçler için ise cennet. ölüm ötesine dahi aynı bilincimizde transfer olacağız. sonuçta ölüm boyut değiştirmekten ibaret bir olgu. sahip olduğumuz bilinçle, dünyayı da, ahireti de kendimize cennet veya cehennem yapabiliriz.
not: “demek dünyadayken benim emirlerime uymazsın ha, atın şunu ateşe de aklı başına gelsin ” diyen kızgın ve diktatör bir tanrı, ne dünyada ne de ahirette mevcut değildir.
