Üniversite yıllarında bir arkadaşım vardı; ülkücü idi. ocağın en saldırgan, en eylemci adamlarından biri idi.
bu arkadaş bana karşı son derece saygılı davranırdı; ama diğerlerine karşı hep ısırıcı ve saldırgan olurdu.
bir gün bu arkadaşla muhabbet ediyorduk. birden bana bir ilham geldi, “dostum sen neden böyle saldırgansın biliyor musun?” dedim. “tüm dünyayı varlığına karşı tehdit olarak algılıyorsun; kendini emniyette hissetmiyorsun; ancak yapın gereği sinip kalma yerine pre-emtive strike(önleyici saldırıyı) tercih ediyorsun. çevrendeki tüm potansiyel tehditleri, onlar daha sana karşı harekete geçemeden yok etmek ve etkisiz hale getirmek istiyorsun” dedim.
arkadaş gülümsedi ve “evet o dediğinden” dedi…
bilinç düzeyi ile ilgili aslında bu mesele. emmare dediğimiz en dip seviyedeki benliğimiz veya karanlık benliğimiz, varoluştan kopuk olduğu için son derece ürkek pozisyona düşüyor. kendini yalnız, çaresiz ve güçsüz hissediyor. kendini güvende hissetmek için her yola başvurmaya çalışıyor.
o arkadaş çevresine dehşet saçan militan rolüne girmeyi tercih etmişti. çevresini korkutup sindirerek kendini güvene almak istiyordu. ancak herkesin bu yolu tercih etmesi mümkün değildir elbette. dolayısıyla diğer karanlık benlik sahipleri de kendi durumlarına uygun yolları seçiyorlar.
legal veya illegal siyasete girmek, makam ve mevki peşinde koşmak, asker polis olmak, çeşitli cemaat, tarikat, grup, dernek, parti üyeliği vs. bu yollardan bazılarıdır. kişi böylece aidiyet ve topluluk hissi ile veya yüksek makama sahip olmakla kendini güçlü hissetmeye çalışmaktadır.
bunların yetmediği yerde ise alkol ve sair narkotikler devreye girmekte ve bunlar iç gerilimi ortadan kaldırmak için kullanılmaktadır.
bunların hepsi problemin yüzeysel çözümleridir. gerçek çözüm ise karanlık benlikten kurtulmak ve güç kuvvet sahibinin yalnızca allah olduğu yaşantısına ulaşmaktır. bu hale ulaşana mümin denir ve ona emniyette olma hali bahşedilir. zaten imanın sonucu eminlik ve emniyet içinde olma halidir.
dikkat edelim sözü edilen duruma “müminler” ulaşır dedik, “müslümanlar” ulaşır demedik. zira müslüman islamı bir akli öğreti olarak kabul etmiş kişidir. onda dahi karanlık benlik vardır. mümin ise karanlık benliğinden kurtulup yaşantı boyutuna geçmiş kişidir. müslüman allah’a inanır; mümin ise allah’ı müşahade eder; yani kalp gözü ile görür.
not: “iyi de bu yazının köpeklerle ne alakası var?” diye sorduğunuzu duyar gibiyim. el cevap: nefs, ego veya karanlık benliğin rüyalardaki sureti köpektir. küçük köpek de elbette kendini çok aciz hisseden, zayıf benliğin timsalidir. çok havlayan küçük köpeğin bendeki çağrışımı ve açılımı bunlar oldu.
