Herkesin Kendini İyi Bir İnsan Zannetmesi 2
Hz. İsa, “bana niçin iyi diyorsunuz, halbuki iyi olan sadece tanrıdır” diyor.
hakikat ehlinin en büyüklerinden biri olan imam-ı rabbani hazretleri ise, “kendini frenk kafirinden üstün gören marifetten(tanrı bilgisi) koku almamıştır” der.
hazret niçin frenk kafirini(avrupalıyı) örnek veriyor?
çünkü 1600’lü yıllarda hindistan’a portekizliler ulaşmıştı. saç sakal birbirine karışmış, asla yıkanmayan, su sabun semtine uğramamış, leş gibi kokarak gezen, bitli, ayyaş, sarhoş, sürekli olay çıkartan iğrenç ötesi tiplerdi bunlar. öyle ki, o zamanın hint müslümanları yeryüzünde portekizlilerden daha aşağı mahluklar olabileceğini düşünemiyordu.
biz bu sözü günümüze uyarlarsak, “kendini katillerden, canilerden, fahişelerden, tecavüzcülerden üstün gören kimse marifetten koku almamıştır” diyebiliriz belki.
peki böyle bir şey nasıl olabilir?
ben karıncayı incitmeyen biri iken, niçin haşere seviyesinde, çevresine zarar ziyandan başka hiçbir kârı olmayan birinden üstün olmayayım ki?
çünkü cüzi benlik veya birimsel benlik kişinin külli(tümel) benliğe katılmasının önündeki yegane engeldir. cüzi benliğini aşabilen külli benliğe katılır. orada hakkın birlik tecellisini müşahade eder(dikkat hakkı değil, tecellisini müşahede eder).
iyi olan yalnızca tanrıdır. bu aynı zamanda şu demektir: madem cüzi benliğimiz bizi tanrıdan alıkoyuyor, mutlak iyiye ulaşmaktan men ediyor, o halde bu alemde cüzi benliğimizden daha büyük şer, daha büyük günah yoktur. elbette bizler cüzi benlik sahibi olmakla en büyük günahın pençesine düşmüş durumdayız. diğer tüm günahlar bu en büyük günahın şubeleri hükmündedir yalnızca.
bilinen manada hiçbir günah işlemeseydik bile, bunun anlamı sadece şu olurdu: en büyük günah, günahların günahı ve anası bizde mevcuttur. bu en büyük günahın dışarı çıkıp sair günahlar şeklinde dallarını uzatması, sadece ortam meselesidir. uygun şartları bulamayıp sair günahlar şeklinde belirememesi onun karanlığından hiçbir şey eksiltmez.
bu durumda katillerden, canilerden, tecavüzcülerden, fahişelerden(veya en düşük kimi görüyorsak onlardan) özümüz itibariyle farkımız kalmaz.
sonuç: kişi kendi şerrini, kötülüğünü, en büyük ve korkunç bir günaha müptela olduğunu ne kadar iyi anlarsa, kurtuluşa yani tanrının, mutlak iyinin tecellilerini kabul etmeye o denli yaklaşır. nur tecellilerini de aldıkça, arızi(yüzeysel) de olsa güzelleşir. kendini iyi gören ise battıkça batar da haberi olmaz.
