Ölümle birlikte ruhun fizik bedenle ilişiği kesilir ve ruh bir bilinç varlık olarak varlığını kesintisiz olarak devam ettirir. ancak ruhun tamamen çıplak kalması düşünülemez. seyir olarak naklolduğu berzah aleminin materyalinden derhal kendine yeni bir beden derler. bu beden oldukça latif ve seyyaldir.
fizik bedenin kaybının oldukça ciddi sonuçları vardır. fizik beden ve dünya deneyimi olmadan ruhun bilinç mertebelerinde yükselişi kesinlikle mümkün olmaz. bu sebeple ruh, bedenden ayrıldığı son bilinç seviyesinde ebediyen çakılı kalır. ölüm sonrası tecrübeleri ruha en fazla bulunduğu bilinç seviyesinde yeni açılımlar ve seyirler verebilir. kısacası ölümden sonra şuurda dikey yükseliş olmaz; ancak yatay seyirde genişleme olabilir.
dünya son derece kaba, çelişkinin, çatışmanın yoğun olduğu en aşağı alem katıdır. iyi-kötü, zulüm-adalet dünyada iç içe geçmiştir. işte bu karmaşık yapı, zıtların çatışması, diyalektiğin işlemesine sebep olur. şuurun sıçrama yapabilmesi buna bağlıdır. bir yönüyle lanetli bir yer olan dünyanın işte böyle de bir özelliği vardır.
dünyada idrak edemediğimiz bir manayı ahirette idrak etmemiz asla mümkün değildir. bu yüzden aslında dünya bir ganimet toplama yeridir. mesela sadece kelime-i tevhid’in manasını anlasak, artık o mana sonsuza kadar bizimledir ve ahirette tüm ihtiyacımıza kâfi gelir. kelime-i tevhid ehlini hiçbir ateş yakamaz. bu kelime, cennetin anahtarıdır.
evet şu dünya hayatında tek bir kelimeyi öğrenmemiz bizim için yeterlidir.
!!!! lafzını değil manasını !!!!
!!! akılla değil kalple !!!
la ilahe illallah
