Galat-ı meşhur olarak halk arasında sövmek manasında kullanılır. gerçekte ise küfür örtmek, kâfir ise örten demektir; yani hakikatin üstünü örten, kapatan…
ne yazık ki bu fiilin yaygın olarak icrası onu normalleştirmiştir. ancak beşerin bu çarpık ve bozuk algısının hakikat önünde bir hükmü yoktur. bakalım sövüp saymayı adet edinenlerin sonu nasıl oluyormuş:
“kişi bir an sinirlenip hasmına ağır sözler söyleyince ve bu sözler hasmının eşi ve çocuklarına yönelik hakaretlerse, o hakaret edenin meleği ona dört yılan çıkarır(maneviyat boyutunda) cehennemin dibinden. bu yılanlar kabirde cuma hariç o küfürde bulunanı sırtından ısırıp kabir eziyeti ederler.
ayrıca küfredenin meleği, göbek deliğinden içeri cehennem azabı sokmuştur. bu kişi nereye gitse hep içinde sıkıntı olur. küfür eden küfrünü hasmının arkasından söylemişse ne kadar yıkanırsa yıkansın hep ter kokar.
hasmının bir organı ya da işi ile dalga geçip küfreden ömür boyu nasır illetine tutulur. hasmının eşine, kızına şehvetle küfreden hiç bereketli bir mülke sahip olamaz. malı mülkü hep eksilir.
hasmının atasına sövenin mezarına pis su dolar. küfür edenin mezarı üzerine ne ekersen çürür.
hasmının inancına küfredenin okuyan çocuğu varsa eğitimi birden bozulup başarısız olur.
hasmının arkasından kaş göz işareti yapıp küfreden yedi gün boyunca aile huzursuzluğuna düşer. sevdiği bir eşyası ziyan olur.
hasmına küfür etmek için fırsat kollayanın vücudundan bir yeri eksilir. ömrünü ona buna muhtaç olarak tamamlar.
hasmına küfür ederken öldüren ağzına eritilmiş demir dökülerek cehennemde azap görür. mahşerde kabrinden gözleri akmış olarak kalkar.
hasmına deniz üzerinde ve içinde küfür edenle ölünceye kadar insanlar hep alay eder. hiç bir yerde hürmet görmez. etrafındakiler sadece maddi çıkar için ona dost görünürler. ağzında nimet varken küfreden 9 gün dönümü süresi kadar yediği ve içtiğinden hiç bir tat almaz. mikail (a.s) 40 gün kendisinden sorumlu “nasip” meleğini ondan men eder.
kuran okurken ve akabinde küfreden kabirde ağzı ikiye bölünerek mahşere kadar azap görür. hayvanlara küfredenin evinden cenaze çok çıkar. kendisi de kimsenin bulamayacağı bir yerde ölür. cesedi ziyadesiyle azap içinde mahşerini bekler”(tevsir-ü mecmu adlı eserden alıntıdır).
