Pazarda ot satan bir adam vardı.
tüm ömrü boyunca pazarda ot sattı.
her daim “destesi beş kuruş” diye pazarda bağırırdı.
bir gün ölüm döşeğine düştü. ahbabı islam geleneği üzere ona kelime-i tevhid’i telkin etti. ancak adam “destesi beş kuruş” dedi, başka bir şey demedi ve destesi beş kuruş diye diye gitti.
not: zikrin elbette çok vecheleri vardır. ancak işte bu kadar basit bir yönü de vardır. insan nasıl yaşarsa öyle ölür. nasıl ölürse öyle diriltilir.
şahsen ben “Allah Allah Allah” diyerek ölmeyi ve yine “Allah Allah Allah” derken de haşr meydanında diriltilmeyi tercih ederim. zira insanın varoluş nedeni marifetullahtır. yani insan Allah’ı tanısın bilsin diye var edilmiştir.
insan hayatının bu kadar karmaşık ve çetrefilli olmasının sebebi yine o “Allah” esmasıdır. Allah esmasında diğer tüm isimler eriyik halde bulunur ve insan Allah’ı hakkıyla tanıyabilmek için tüm esmanın hakkını vermek zorundadır.
günah işlesin ki, Allah’ın affedici ismini görsün.
rızık konusunda zorlansın ki, rezzak ismi ona açılsın.
hasta olsun ki, şâfi ismi karşısına çıksın.
sıkışsın ki, fettah/açıcı ismi imdadına yetişsin.
topluca 99 esma, ayrıntıda ise binlerce esma bu şekilde hükmünü icra ederler ve varoluşun en karmaşık canlısı olan insan böylece ortaya çıkar.
bütün bu gürültü patırtı içinde yolunu bulması gerçekten zordur insanoğlunun.
iyi ki ol “hâdî” var. (hâdî = doğru yola eriştiren anlamındaki ilahi isim)
yoksa biz kendi başımıza yolumuzu nasıl bulurduk?
doğru yola girmeyi azıcık isteyenin, niyet edenin elinden tutar “hâdî” ismi. sapıtmak isteyenin de elinden tutan esma var elbet.
