Uluğ bey mirza’nın sarayında bir çavuş vardı ki, bir ceza vermek lâzım olunca ona havale edilirdi. had cezasını o tatbik ederdi. çavuş taşkend’e haber gönderip şeyhzadelerin toplu hâlde bir araya gelmelerini, kendilerini görmek istediğini bildirdi. on yedi genç bir araya geldik ve onun yanına gittik. aralarında en küçüğü bendim. o çavuş her kimle el sıkıştıysa, onun kendinden geçer hâle getiriyordu.
sıra bana gelince bende de aynı hâl başladıysa da karşı durmayı bildim ve mukavemette muvaffak oldum. mukavemetim adamın çok hoşuna gitti. beni sıranın başına aldı ve türlü iltifatlara boğdu. ben de bir taraftan, bunca bâtıni kuvvet sahibi bir kimsenin nasıl olup da bey hizmetinde siyaset icra etmekle uğraştığını düşünüyor ve hayretlere gömülüyordum.
hatırımdan geçenleri keşfettiler ve dediler ki:
“ben hâce hasan attar hazretlerinin müridi idim. uzun zaman yanlarında kaldım ve bâtınımı zenginleştirmeğe çalıştım. fakat fetih(açılım) nasip olmadı. derdimi hâce hazretlerine açtım. benim sultan emrinde çalışmamı ve mazlumlara meded etmemi ve halimi gizlememi ve yine bâtınıma yönelmemi emrettiler ve yetkililere beni işe almaları için bir rica mektubu yazdılar.
hâce hazretleri bu işten duyacağım ıstırabın yardımıyla bende fetih vaki olacağını umuyorlardı. beni görevlendirdikleri vazifede nihayet muradıma erdim. müslümanların acizlerine, fukara ve miskinlere, hakkı çiğnenenlere yardım ettim; bunları yapamadığım zaman da beni bürüyen ıstıraba tahammül etme neticesinde gördüğün bu dereceyi elde edebildim”.
(reşahat’tan)
