Türkiye’nin %92’sinin Türkçe Kuran Okumamış Olması 3
Kuran’dan ilk okunması gereken ayet şudur:
“lâ yemessuhû illâl mutahherûn” (vakıa 79)
- lâ yemessu-hû : ona dokunmaz, dokunamaz
- illâ : den başka, ancak, dışında
- el mutahharûn : tahir olanlar, arınmış olanlar.
“ona, temiz olanlardan başkaları dokunamaz”
“tertemiz olan meleklerden başkası ona el süremeyecek, emin elçiden, masum peygamberden başkası onu dile getiremeyecek, şirkten ve inkârdan arınan temiz mü’minlerden başkası eline alıp faydalanamayacak, mânalarına nüfuz edemeyecek, sevabına nail olamayacaktır”
peki kim bu temiz olan, arınmış olan insanlar? temizliğin, arınmış olmanın şartı nedir?
arınmaktan kasıt elbette bilincin arınışıdır. bilinç, üç mertebede kademe kademe karanlık yönünden kurtulur:
- ibrahimi şuur: blinç, bu mertebede, madde düşkünüdür. mal, mülk, servet, para, makam ve mevkiye saplantılıdır. şuuru maddeleşmiş olduğu için tanrısı da maddidir. heykellere, putlara, kült liderlere tapar, onları ilahlaştırır. şuurun bu karanlık yönü, “nemrut” lafzı ile ifade olunur. eğer bu mertebede kişi madde batağından şuurunu kurtarabilir ve madde kirinden arınabilirse; yani nemrut’u öldürebilirse ikinci kademeye geçmeye hak kazanır.
- musevi şuur: ibrahim a.s. tüm putları kırmış ve baltayı geride bıraktığı en büyük putun(marduk) boynuna asmıştı. işte bu en büyük put “ego”dur. musevi şuur, egodan arınma aşamasını temsil eder. egomuz iç alemimizde bir firavundur. kendini bedenle limitlemiş ve ona endekslemiş olan bilinç ile evren arasındaki sınırlar kalkmaya, flulaşmaya başladığında ego da dağılmaya başlar; yani firavun denizde boğulur.
- isevi şuuur: bilinç, kendini bedene endeksli olmaktan kurtarıp tüm evrene yaydığında firavun ölmüştür gerçi; ama bu sefer şuur içinde başka bir çelişki ortaya çıkmıştır. bilinç tüm evreni bedeni gibi görmeye başlayınca olağanüstü güçler kazanmıştır ve tüm evrenin kendine itaat ettiğini görmüştür. evren artık emre amadedir. istediği her şey ayağına gelir. işte bu anda şuur artık kendini evrensel şuurun aynısı, tıpatıp kendisi olarak değerlendirmiş yani tanrılaşmıştır.
bu noktaya gelen çoğu bilinç kazandığı gücün ihtişamına kapılır ve burada karar kılar. biz bu bilince deccal diyoruz.
bu aşamadan geçmenin yolu, elde ettiği gücü kullanmamak ve tam olarak kendini akışa bırakmaktır. gücünü kullandığı anda “deccal” hükmünü yer kişi.
o yüzden hz. isa, tek bir işareti ile yeri göğü paramparça edebileceği halde bunu yapmamış, gücünü kullanmamış ve kendini akışa bırakmıştır. deccalı öldürmenin tek yolu isa olmaktır; yani isevi şuurun gereğini ifa etmek ve teslimiyet göstermektir. bunu başarmak öyle kolay bir iş değildir. düşünün, tek kelime ile başınızdan bir sıkıntıyı def edebilecekken, hiçbir şey yapmıyor ve kendinizi gelen belaya gönüllüce sunuyorsunuz.
işte bu üç aşamayı geçmeyi başaran şuur, artık arınmış, temizlenmiş, mutmainne basamağına çıkmış ve muhammedi olmuştur. o şahıs kuran okudukça, kuran onun kalbine iner ve açılır da açılır. mevlana şöyle der:
“şunu bilmek lâzımdır ki, kur’ân, güzel yüzlü, latif sözlü, türlü elbise ve ziynetlerle süslenmiş, hatadan ve kusurdan hâlî, şek ve şüpheden arı duru bir gelin gibidir. fakat gayret ve ibret peçesi altında gizli kalmıştır. nitekim buyurmuşlardır ki: ‘kur’ân gelini, yüzündeki peçeyi, iman başkentini (kalbi) kavgadan, gürültüden (mâsivâdan) temizlenmiş, sakin gördüğü vakit açar.’ bizim mesnevîmiz de böyle manevî bir dilberdir.”
