Bir Okuyucu Rüyası:
“bir uzay gemisinin kumanda odası gibi bir yer… içeride iki kişi… biri amerikalı oyuncu arnold schwarzenegger… bu adamın özel güçleri var ama kimse bilmiyor… kumanda odasına dışarıdan düşmanların saldırısı olduğu için iki güvenlik görevlisi sürekli kapıda bekliyor… özel güçleri olan adam büyük bir ateş topunun odaya geldiğini fark ediyor. kapıdaki iki güvenlik görevlisi ise bu saldırıya karşı aciz… adamın yüzünün rengi değişmeye başlıyor, bu özel güçlerini kullanacağının bir işareti… önce ateş topunu kendine doğru çekiyor sonra da merdivenlerden aşağıya doğru götürüyor… kumanda odasının sorumlusu olan diğer adam dahi onun güçlerinden habersiz ve yaptığının yanlış olduğunu düşünüyor… adam daha sonra ateş topunu sonsuz derinliklere indiriyor ve adeta güneşi parmağında çevirircesine ateş topunu çevirmeye başlıyor ve her defasında “büyü büyü, daha da büyü!” diyor… ateş bütün âlemi zerre boşluk bırakmaksızın kaplıyor, ortasında da girdap gibi bir boşluk oluşuyor… bana dönüp “hazır mısın?” diyor… üstten uzanan büyük bir el, elimden tutup beni ateş girdabının ortasına çekiyor… birlikte içi ateşle dolu sonsuzluğun içine dalarak derinliklere iniyoruz, yanacağımı düşünürken bütün vücudumu tatlı bir sıcaklık kaplıyor… yine de içimde hafif bir korku… elimle bileğinden tutuyorum ama bu şekilde düşerim endişesi içindeyim… elini kavramak istesem de onun benim elimi tam olarak tutacağından emin değilim… uzanan elimi musafaha şeklinde sımsıkı kavrıyor… karşılık vermesine seviniyorum… daha sonra yavaş yavaş yukarı çıkararak beni dünyaya, gökyüzüne getiriyor. orada bir süre uçtuktan sonra beni yalnız bırakıyor… yalnız bırakma hususunu kasıtlı olarak yapıyor… ateşin içinde iken allah’ın bütün âlemi bu şekilde kapladığını düşünüyorum, ateş adeta “o” gibiydi”
tasavvuf yolcusu seyrinin bir aşamasında vücudunun tüm alemi kapladığı hissine girer. adeta tüm âlem onun bedeni olmuş ve benliği tüm varoluşu kapsamıştır. ancak bu makam hakla bâtılın birbirine karıştığı bir noktadır ve oldukça tehlikelidir. bu noktada pek çok tasavvuf ehli sapıtmış ve şeytanlaşmıştır. iblis’in dahi sapıttığı nokta burasıdır.
çünkü doğru olan, varoluştaki birliği idrak ettikten sonra benliğimizi ona yaymak değil, orada tevhidi görüp benliğimizi dahi tevhide kurban edip aradan çıkmaktır. bizdeki benlik, mahiyeti yokluk olan bir varlıktır ve bize sadece bir kıyas unsuru olsun diye verilmiştir; çünkü “ben” hissi olmadan marifet elde etmek mümkün değildir. mesela “bu ev benim” diyemeseydik, “bu alemin sahibi allah’tır” dendiğinde bir şey anlayamaz, boş boş bakardık. “ben” sahibi olmasaydık ne zikredebilir, ne şükredebilir ne de fikredebilirdik.
işte “benlik” bu hikmete binaen bizlere verilmiştir; ancak kesinlikle hakiki değil sanal bir varlıktır. dolayısıyla varlıkta sahip olmaya dair çektiğimiz tüm sınırlar hayalidir. gerçekte hiçbir şey bize ait değildir. “benim” dediğim her şey aslında o’nundur. kendi bedenim bile o’nun mülküne dahildir. ey nefs çek elini Allah’ın mülkünden! gasp en ağır suçtur.
Allah kainatı yoktan var etmiş ve tüm isimlerinin açığa çıkması için ayna kılmıştır. insan ise zat isminin yani “Allah” isminin mazharıdır. güneşe tutulmuş bir ayna düşünün. aynada güneş aynen zatıyla belirecektir. diğer mahlukatta ise güneşin zatı değil ancak ışığının renkleri yansır. güneşin aynadaki aksi insandaki zat tecellisine, mahlukatta görünen değişik renkler ise ilahi isimlere misaldir.
Allah kainatı ve insanı yaratarak zâhir/görünen olmuştur. görünen her şey o veya o’nun isimleridir. ancak suret aslın aynı değildir. aynada beliren güneş, aslını belli ölçülerde temsil eder; ama asla aynadaki güneşin sureti, uzaydaki güneşin aynısı değildir. aralarında kayda değer bir alaka bile yoktur.
