İnsanların en aptalı, yıkılıp yok olacak şeye kendini sıkı sıkıya bağlayandır. yani dünyaya ve içindekilere kalbini bağlayan kimsedir.
insanların en akıllısı ise, kendini yok olmayacak, hep var olacak bâki varlığa sıkı sıkıya bağlayandır. yani kalbini allah’a verip gönül bağlarını bütünüyle o’na sabitleyen kimsedir; çünkü bir fâni kendini yok olacak şeye bağlayınca, bu hal ikisine de yarar sağlamaz; ama fâni olan, bâki olana bağlanıp o yolda ruhunu teslim ederse, fâni bâki hükmünü almış olur.
insanların çoğu, ölümün ilacı yok zannederler. halbuki ilacı bu anlatılanlardır ve ölüm insan için devânın ta kendisidir.
(el-ibriz’den)
