Türkiye açısından oldukça önemli çatışmalardır. türkiye belki de başka çaresi olmadığından ışid karşıtı koalisyona katılmak zorunda kaldı. evet bunu anlayabiliriz. türkiye’nin eti belli budu belli. amerika ve batıyla arayı bozmayı göze alamaz. iktidar kim olursa olsun bu durum değişmez.
türkiye’nin de rusya gibi bağımsız politikalar güdebilmesi için çok daha gelişkin bir ekonomiye ve gelişmiş bir savunma sanayiine ihtiyacı var. şu anda daha yolun başındayız. önümüzdeki yıl yerli tanklar üretilmeye başlanacak ama motoru almanya’dan ithal, gerisini siz düşünün. böyle bir ülke batıya kafa tutabilir mi?
ama gene de elinden bir şeyler gelir. bu noktada benim idealim ikinci dünya savaşı esnasında ismet paşa’nın denge politikaları.
türkiye aynı şekilde çift taraflı oynamalıdır kanaatimce.
bir taraftan koalisyonun cevval üyesi olarak görünürken, el altından ışid’de destek verilebilir. en azından istihbarat desteği… mesela şu anda kobani’deki pkk/ypg mevzilerinin istihbarat görüntüleri gizlice ışid’e ulaştırılabilir, böylece bir taşla üç kuş birden vurulmuş olur;
1. koalisyonun cevval üyesi olarak batı kamuoyuna gerekli mesajlar verilerek onların şerrinden emin olunur.
2. ışid’e el altından destek verilerek, “siyasi dengeler yüzünden batıyla beraber gözükmek zorundayız ama gönlümüz sizle” denilerek onların şerrinden de emin oluruz(terör eylemlerinden kurtuluruz)
3. bırakalım ışid pkk’yı silkelesin. böylece barış masasına makul ve mantıklı taleplerle gelirler. muhtemelen kamuoyunun asla kabul etmeyeceği ve razı olmayacağı fantastik taleplerde bulunmaktan vaz geçerler.
