Cinlerin İnsanlara Yaklaşıp Kulağına Fısıldaması 2
Hugo’nun bir sözünü not etmiştim. “hayat mezarların çözdüğü dolaşık bir yumaktır” diyordu. buna mukabil şöyle söyler neyzen tevfik:
çözemez kimse bu dünya denilen kördüğümü/
yaratan ….. bilir ancak onun içyüzünü/
bir delikten çıkarak bir deliğe girmekteyiz/
önü zulmet, sonu zulmet, ..mişim gündüzünü.”
bu sözlerin hiçbiri mutlak olarak ele alınmamalı elbette. hayyam, “efsane söylediler uykuya daldılar” diyor. hepimizin söylediği bir efsane var. hepimiz bir efsane söyleyip uykuya dalıyoruz. bu, suale sualle cevap vermek. bu suale cevap verilmez. zor sualler bunlar. münker nekir sualleri gibi.
bir şairde mutlak hakikat aramak yanlış. şair sözü… ilham var. sokrat, bütün düşüncelerinin demon’dan geldiğini söyler. “benim bir demon’um var, beni o konuşturuyor” derdi. herkesin bir demon’u var.
yukarıdaki mısraları böyle anlamalıyız. belli anlarda doğar şairin içine bunlar, bazen bir şimşek pırıltısı gelir, aydınlatır insanı. insan aydınlandığını zanneder. şimşek pırıltısı geçtiğinde daha koyu bir karanlığın içinde kalır insan.
(cemil meriç’ten)
