Doğu-islam kültüründe bırakın ırkçılığı, milliyetçilik bile pek yoktur. bu tür düşünceler dağa taşa “ne mutlu türküm” diye yazan kemalizmin bizlere armağanıdır. okuma yazması bile olmayan rahmetli babaannem, dünyada iki milletin olduğunu düşünürdü. biri “türk” diğeri “gavur”, başkasını bilmezdi.
“babaanne peygamber efendimiz türk değildi” diye ona takıldığımda, benim serserilik yaptığımı düşünüp bastonla kafama vurmaya çalışırdı. kapitalizmin geldiği bir aşama olan ulus-devlet kavramını çarpıtıp, kuru bir ideolojiye dönüştüren kemalistler utansın.
dinsizin hakkından imansız gelirmiş. kemalistleri de tasfiye eden aslında türkiye’nin belli bir sanayileşme seviyesine gelmesiyle güçlenen burjuvazidir.
