Egoların birbirine iyi davranması, memnun etmesi iyilik veya hayır değildir.
egoların birbirine zarar vermesi, eziyet etmesi de kötülük veya şer değildir.
egonun bizatihi kendisi kötülüğün ve şerrin somutlaşmış halidir. onun kuzu postuna veya kurt postuna bürünmesi bir farklılık oluşturmaz.
ego, bir nemruttur.
ego, bir firavundur.
ego, varlık ve güç iddiasıyla ilahlığını ilan etmiş durumdadır.
iyilik ve hayır tek şeydir; o da tevhid kılıcıyla egonun başını vurmaktır. kişi ibrahimi bilince ulaştığında egonun nemrutluk başı; musevi bilince ulaştığında firavunluk başı; isevi bilince ulaştığında ise deccallık başı vurulur ve ego son nefesini verip imha olur. şirk son bulur. ondan sonra o kişinin her hali iyiliktir, hayırdır.
işte kuran’da geçen hayır ve şer kavramları kesinlikle bu kapsamda değerlendirilmelidir. aksi takdirde kuran anlaşılmayacaktır. o yüzden “temizlenmeyenler kuran’a el sürmesinler” denmiştir.
