Abdülkadir Geylani 3
Üniversite öğrenciliği döneminde istemeye istemeye tanıştığım zattır.
bir arkadaşın evinde muhabbet için toplanmıştık. çayımızı içtik muhabbetimizi yaptık. giderken kemal isimli arkadaş bana bir kitap uzattı. “bunu oku” dedi. kitaba baktım… Abdülkadir Geylani hazretlernin sohbetleri… kitabın ismi “fethur rabbani vel feyzur rahmani”
arkadaşa, “sende kalsın, ben mektubat-ı rabbani” okuyorum dedim. ben o dönemde öylesine bir mektubat aşığıyım ki, gece yarılarında kalkıp zevkle vecdle mektubat okuyorum ve imam-ı rabbani hazretlerini çok seviyorum.
din, iman, islam, tasavvuf adına ne öğrendiysem hepsinin bende temellerini atan imam-ı rabbani hazretleridir. o nedenle başka bir zata gönlüm pek meyletmiyor. ancak arkadaş tuhaf bir şekilde ısrar etti ve kitabı neredeyse bana zorla verdi diyebilirim. tabi bilmiyorum ama o kitabı bana vermesi için rüya falan gördüğünü düşündüm sonradan. o kadar ısrar etmesinin başka açıklaması yoktu çünkü.
neyse ben bu kitabı aldım. okumaya başladım. sonradan tefe’ül usulü okumaya geçtim. abdülkadir geylani hazretleri sanki canlı canlı benimle ilgileniyormuş gibi hissediyordum. günlük yaşadığım olaylara bile cevap verdiği oluyordu sanki. bu zattan çok şey öğrendim. en çok da nefsin halleri ve süluk bilgisini aldım ondan. gerçekten de bu zat sülukun üstadıdır. yani ham bir kimsenin olgunlaşma sürecindeki tüm aşamaları ve çözümleri verir size.
ilk defa şok edici hitapları da ondan duydum. önce tuhaf geldi ama sonra alıştım. eleştiriyi hazmetmeyi öğrendim. onu bile bu zat öğretti bana. bazen şöyle hitap ediyordu bana, “sen neye yararsın biliyor musun? yanmaya… sen cehennem odunusun”… bu tür celal terbiyesini anlamaz günümüz insanı.
size şu kadarını söyleyebilirim ki, ben böyle bir zat ne gördüm ne duydum. eşi benzeri olmayan biridir şah-ı geylani.
ne mutlu onun öğrencisi olana!
