Biraz önce bir şeyler almak için markete çıkmıştım. kaldırımda şu kocaman el arabaları ile çöplerden hurda toplayan bir şahısla yüz yüze geldim.
bir anda tüm alemim allak bullak oldu. o şahısta öylesine bir acz, kendini küçük görme hali vardı ki çarpıldım kaldım. marketten alacağımı aldım ama yol boyunca iç muhasebem devam etti. hâlâ sarsıntıdan kurtulabilmiş değilim.
şimdi ben böyle söylüyorum diye çöp toplayıcılarına belki içinizde bir şefkat hissi uyanacak. ancak yapmayın öyle şeyler. tabii bu Allah’ın tüm mahlukatına karşı genel bir şefkat hissine sahip olmamıza engel değil.
evet o şahısta müthiş bir acz, kendini düşük görme hali var ama Allah’tan tamamen perdeli olduğu için bu aczi tamamen diğer insanlara kıyasla var. eğer o şahıs başka şartlara sahip olsaydı çok büyük ihtimalle firavunlaşırdı. bir zamanlar eziklik duyduğu insanlara zorbalık yaparak haz alırdı.
yani acz ve kendini düşük görme ancak hakka karşı olduğunda değerlidir. halka karşı acz ise zillettir. zira Allah’a değil de onun mahlukatına karşı küçüklük hissi, insanı gerçekten küçültür. hakka karşı acz ise ancak kişinin izzetini artırır, onu aziz kılar.
bu noktada “tamam öyleyse, sadece allah’a karşı aczimizi bilelim, onun huzurunda boynu bükük yalvaralım” diyeceksiniz.
heyhât!
Allah’a karşı aczini bilmekle, hayalinde uydurduğun ilaha “acz ve ibadet şov” yapmak arasında büyük farklar vardır. zira içte ego var oldukça, dışta da onun projeksiyonu olarak hayali ilah daima mevcut olacaktır. egonun ve onun dıştaki yansıması olan mevhum/hayali ilahın başı “lâ havle” baltası ile uçurulmadıkça, kişi “ibadet şov” dan öteye gidemez.
bu nedenle bol bol ayet hadis yazan/söyleyen, bol bol eski alimlerden, sahabeden nakil yapan şahıslar var ya, onları gördüğünüz anda arkanıza bakmadan kaçınız. bu şahıslar en temel mevzudan bile haberdar olmadıkları için illetlidirler çünkü; sizi de hasta ederler.
vel hasılı kelam, mahvetti beni bir çöp toplayıcı…
