Emmare bilincin en bariz vasfı insanları bir hiyerarşi içinde sıralamaktır.
emmare kişisi temas ettiği her insanı yoklar. onun hal, hareket, tavır, tepki, söz, bilgi ve aklını kendince değerlendirip karar verir: “bu insan benden üstündür veya benden aşağıdır”
yukarda sözü edilen değerlendirme kriterleri, eğer değerlendirme öznesi yüksek makam ve mevki sahibiyse veya zenginse tamamen olmasa da büyük ölçüde göz ardı edilir. emmare kendinden mevkice üstün kişiyi veya kendinden daha varlıklıyı otomatikman üst rütbeli olarak tasnif eder.
bu hiyerarşik değerlendirmeyi en kolay köpeklerde gözlemleyebilirsiniz. bir köpek, kendinden üst konumdaki köpeğe kuyruk sallar, onun önünde yatar ve yaltaklanır. alt konumdaki köpeği ise ısırır. emmare bilinçler de aynen böyle yaparlar. kendinden aşağı gördüklerini ısıran, yukarda gördüklerine ise kuyruk sallayan emmareler…
emmaredeki statü hırsının nedeni budur işte. o başkalarının egosu altında ezilen değil ezen, hor görülen değil yaltaklanılan, el üstünde tutulan olmak ister; çünkü onun dünyası bu şekilde kodlanmıştır.
kibir ve ego ile eziklik bir paranın iki yüzü gibidir. bir kimse kendini ne kadar yetersiz ve ezik görüyorsa, zengin olduğunda veya makam sahibi olduğunda o denli kibirli olur; o kadar astlarını ısırır; o kadar firavunluk yapar.
emmare, kendisi için işler ters gittiğinde zavallıdır; eziktir; depresiftir; kuyruğunu kıstırmış sünepe, ıslak bir köpektir. işler onun için daha da kötüleşirse intihar eğilimine dahi girer.
ancak dikkat edelim, bu anlatılanlar ancak emmare dediğimiz madde seviyesi şuur mertebesinde geçerlidir. her şuur seviyesi ayrı bir dünyadır; daha doğrusu ayrı bir dünya algısına yol açar. emmare dünyasından kendini kurtarmış insanlar ki, çok çok azdır bunlar, bahsedilen şekilde bakmazlar hemcinslerine. ancak emmareler asla anlayamaz onları. kendileri gibi zannederler…
niçin yalnızlık ve inziva?
şimdi anladınız mı?
tabii yalnızlık ve inzivanın tek nedeni bu değildir.
