Gariptir ama aslında hiçbir insan öleceğine inanmaz. hep başkaları ölür çünkü aklımız ölümü idrak edemiyor. yakınlarımızdan biri ölürse, onu da bir tür ayrılık ve ayrılık acısı olarak hissediyoruz.
maalesef ölüm sürecine girip o hali tatmadıkça bu vurdumduymazlığımıza devam edeceğiz. bunu nereden mi biliyorum? çünkü yaşadım.
zamanın birinde, bir gece yarısı dehşet içinde uyanıp kendimi ölüm halini yaşarken buldum. sonra yavaş yavaş normale döndüm. işte o hal içindeyken, mesela kanserli bir hastanın ölürken neler hissettiğini çok çok iyi anlamıştım. ben o halden çıkıp dünyaya geri döndüm ama artık bedeni iflas etmiş bir hastanın geri dönmesi mümkün değildi.
şu anda o olayı hatırlarken bile duyguları yaşayamıyorum sadece kuru bilgi olarak size naklediyorum. yani düşünün insanoğlundaki gafleti.
hani derler ya “düşmekte olan uçakta ateist yoktur” diye,
ben de, “ölüm haline girmiş bir insan artık ateist değildir” diyorum.
lakin,
“nihayet firavun boğulacağı anda: “isrâiloğullarının inandığı Allah’tan başka ilâh olmadığına inandım. artık ben de müslümanlardanım. ” dedi.
o’na: ‘şimdi mi iman ettin? halbuki, daha önce baş kaldırmış ve bozgunculuk etmiştin’ dendi.” (yunus 90-91)
ayrıca, kabir hayatı için,
https://isnetus.wordpress.com/…/10/15/kabir-hayati/
