Benim gördüğüm kadarıyla, günümüz insanı kuran ve hadisteki “dünya”ya dair ifadelere muhatap kaldıkça(farkında olmadan) çarpık bir anlayış geliştiriyor.
din ve dünya diye iki ayrı şeyin olduğu zannına düşüyor. esasen bu zan, laik veya seküler anlayışın aynısıdır.
bir tarafta kendini dine vermiş ruhban tavırlar takınmış bir güruh; ağızlarında sürekli allah, din, peygamber…diğer tarafta bunların hiçbirini umursamayıp kendini işine gücüne verenler…
peki gerçekte din ve dünya diye iki ayrı olgu mevcut mudur?
bu sorunun cevabı kesinlikle “hayır”dır.
dünya, kainatın en düşük titreşimli katıdır. dolayısıyla dünya demek, “düşük şuur seviyesi” demektir.
eğer düşük şuur seviyesinde isek, alnımızı secdeden kaldırmasak, elimizden tespihi düşürmesek, sürekli allah peygamber konuşsak dahi yine de dünya ehlindeniz. zaten din ve dünya ayrımını ortaya çıkaran da bu güruhtur. bu anlamda kendini din adamı veya ehli diye sunan kesimlerin tam olarak hükmü budur. nitekim imam-ı gazali dahi bilginleri ikiye ayırmıştır: ahiret bilginleri, dünya bilginleri şeklinde…düşünün! adamın ömrü kuran, tefsir, hadis vs. okumakla geçiyor; ama yine de imam-ı gazali onları dünya bilgini diye yaftalıyor…
yüksek şuur seviyesinde buluna kimsede öyle ruhban tavırlar göremezsiniz. gayet normal bir insan gibidir. son derece doğal davranır. din onun dilinde değil ahlakındadır. güzel ahlak sahibidir. din-dünya ayrımı diye bir şey bilmez. zira din dediğimiz olgu, evrensel düzenin kurallarına, yani sünnetullah bilgisine göre davranmaktan ibarettir. bu kurallar melekût, spritüel boyut ve madde boyutu itibariyle tek bir sistemdir zaten. bildiğimiz tabiat kanunları dahi sünnetullaha yani evrensel düzenin kurallarına dahildir.
şu hayat ve hayatın içinde karşı karşıya geldiğimiz her şey bizim şuur eğitimimiz için varlar… dinimizin ve aklımızın tamam olması için varlar… iş güç, okul, ev, yemek, para, alışveriş, evlenmek vs…hepsi şuur eğitimimizin bir parçası. onları din dışı diye tasnif edip cami, namaz ve kuran’ı din sanmak abes…
bir okuyucu yorumu: ruhbanlık yaparak hayatı bir nevi ertelemiş oluyoruz; hatta kaçmış oluyoruz. halbuki yüzleşerek, yaşayarak, antitezleri aşarak, orta yol(istikamet) üzerinde olmayı başarabiliyoruz; din içinde olabiliyoruz. din demeyelim de yanlış anlaşılmasın; sistemin parçası oluyoruz. kaçmak, saklanmak, bölmek ise saptırıyor.
