Dinlerin Uydurma Şeyler Olduğunu Anlayamamak
Normalde bu tür bir hükme verilecek standart cevaplar bellidir. “bunlar şeytanlaşmış, o yüzden dini yerden yere vuruyorlar”.
ama ben hiçbir zaman öyle düşünmedim. en absürd bir görüşün bile kısmen de olsa hakikate temas ettiğini gördüm. hep “halkın sesi, hakkın sesidir” düsturuna inandım.
ilaç hastalar için gereklidir ve sıhhatli bir insanın ilaçla işi olmaz. ilacın vazifesi de hastalığı yok etmek ve insanı eski sağlıklı haline tekrar kavuşturmaktır.
peki ilaç vazifesini yapmıyor ve şifa kaynağı olamıyorsa ne olur? artık ona ilaç denilebilir mi?
insanın en büyük hastalığı Allah’tan uzaklaşmaksa, din de bu hastalığın ilacı, eski sağlıklı hale dönüşün yolu, yordamı, usulüdür.
din zaman içinde bilhassa politik manipülasyonlar sonucu dejenere olup ilaç olma vasfını kaybederse işte bugünkü gibi bir durum ortaya çıkar. insanların dine saygısı kalmaz. dinin ne olduğu da unutulur gider. geriye sadece siyasi bir araç olarak kullanılmak üzere posasını bırakıp, özü itibariyle sırra kadem basar.
din hakkında konuşanlara önce şunu sorunuz “sen bu dediklerini tatbik ettin de sağlığına kavuştun mu? eğer kavuştuysan konuş, amenna ve saddakna. yok eğer sen de bizim gibi hastaysan, sus. kapa o şom ağzını”
günümüzde din adına konuşanların, ağzından ayetler düşmeyenlerin %99’u, emin olun bizlerden çok daha ağır vakalar. çünkü dini şahsi menfaatleri için bir araç derekesine indiriyorlar. kimi siyasi emellerine ulaşmak için; kimi iktidar, güç, makam, mevki hırsına basamak olarak; kimi de maddi kazanç sağlamak amacıyla dini kullanıyor. onların insanlara sundukları din, arka planındaki çarpık anlayış sebebiyle, müşterilerini daha beter hasta ediyor. Allah’tan daha çok uzaklaştırıyor ve sair insanlarda da nefret uyandırıyor.
artık iman ve islam nurunu, 3-5 tane gariban, fakir, kimsesiz dervişin kalbinden başka yerde aramayın. onlar paraya, makama, mevkiye tenezzül etmedikleri için nuru korumayı başarabilmişlerdir. geri kalanlar boş çuval…
