İnsanların içyüzünü zaman ortaya çıkartır.
üniversite yıllarından bu yana pek çok kişi ile arkadaşlık yaptım. hatta yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen dostlarım oldu; geceler boyu sohbet ettik…
sonra öyle oldu, böyle oldu yollarımız ayrıldı. pek çoğu ile irtibatım koptu. her birimiz başka diyarlara savruldu.
niye böyle oluyor biliyor musunuz?
sahip olduğumuz ortak manalar bitiyor. zaman geçtikçe dünyanın binbir türlü hadiseleri bizleri seçim yapmaya zorluyor. yol çatallanıyor. bazıları diğer kavşaktan ayrılıp gitmeyi tercih ediyor. ortak manası kalmayan insanların artık bir arada olmaları imkansızdır. zira her kuş kendi sürüsünde uçar. ancak nefsinin titreşim frekansı birbirine yakın olan insanlar bir arada kalırlar. o halde çevremize bakalım; kimlerle beraberiz? ne tür insanlarla berabersek işte biz oyuz.
zaman güzeldir vesselam. tıpkı demircinin çekici gibi hadiselerin örsünde insanları döve döve kıvama getirir. cürufu madenden ayırır. cüruflar çekicin marifetiyle uzaklaştırılırken, geriye saflaşmış çelik kalır.
