Doğu’nun Batı’dan Üstün Olduğu Taraf
“Her ilmin yanlışı onun müntehasında(son noktasında) ortaya çıkar” der evliyadan bir zat. hüküm vermekte acele etmemek gerekir. daha batının nihayetini görmedik. şu anki konumu itibariyle batı, maddede derinleşmiş ve onu tasarrufuna almıştır. bunun ilmine ve metoduna ermiş.
batı tek gözlü bir dehadır. maddeyi görür onu didik didik eder ve ondan fayda devşirir, ama onun derûnunu yani nur boyutunu göremez. dikkat! hadislerde deccalın tek gözlü olduğu belirtilmiştir.
deccalı öldürecek kişi ise hz. isa’dır. yani onun nazarını maddeye hasrolmaktan kurtarıp, bir üst kademeye, nur boyutuna sıçratacaktır. batının doğudan çıkmış bir peygambere ihtiyacı…
doğu ise peygamberler yatağıdır. doğu, ruhta derinleşmiştir. onun üstünlüğü de bu. batı, madde boyutlarını kademe kademe geçip ruha erişmeye çalışırken, doğu ruh mertebelerinden aşama aşama maddeye iniş çilesi çekiyor.
bizimkiler ışığa gem vurur da binerler;
yerden göğe çıkmazlar, gökten yere inerler…
batının bir peygambere ihtiyacı olduğu gibi, doğunun da bir mütefekkire ihtiyacı var. ruh kemalatını maddeye nakşedecek bir mütefekkire. bu konuda en şanslı ülke türkiye. çünkü bu memleket hem doğulu, hem batılı veya ne doğulu ne de batılı.
coğrafyası onu böyle bir konuma itmiş. iki medeniyetin çarpıştığı fay hattında bu ülke. tez ile antitez çelişkisi sentezin ortaya çıkması ile son bulur. ekseriyetle zannedildiği gibi, sentez iki unsurun karışımı veya birleşimi değildir. bilakis iki unsurun aşılmasından doğan üçüncü bir hakikattır. hidrojen ve oksijenin bir araya gelip suyu oluşturması gibi.
yani demek istemem o ki, doğu ile batı kendini tamamlamak isterken. türkiye gibi ara bölgedeki bir ülkede, ikisini da aşan yeni bir ateşin, medeniyet perspektifinin çıkması beklenmelidir.
