Mesele, “ermeni soykırımı”, insanlık, falan filan değildir. dünya siyasetinin güçlü oyuncuları türkiye’nin zayıf noktasına baskı yaparak onu belirli bir istikamete sevk etmek istiyor.
batı ile rusya soğuk savaş dönemindeki gibi karşı karşıya geldi ve türkiye tarafını seçmiyor, her iki tarafa da göz kırpıyor. tabii batı bu durumdan oldukça rahatsız.
türkiye açıkça batı kampında pozisyon alırsa, bu nevi baskılar bıçak gibi kesilecektir. tabii bu sefer rusya bu türden iddiaları daha güçlü bir şekilde dile getirmeye başlar, ama onun pek bir etkisi olmaz.
ümit ederim ki, tayyip erdoğan tongaya düşmez.
çünkü bizim rusya-batı restleşmesinde taraf olmamıza gerek yoktur. ne türden baskılar yaparlarsa yapsınlar iki kamptan birine yanaşmamız kesinlikle doğru değildir. 1950’lerde nato’yu seçmemiz bir zorunluluktu. türkiye o zamanlar gariban bir tarım ülkesi idi ve sovyetler çok güçlüydü. nato desteği olmadan sovyetlere karşı ayakta kalmamız düşünülemezdi.
ama artık öyle bir durum yok. türkiye belli bir ölçüde sanayileşmeyi başardı ve rusya eskisi kadar güçlü değil.
kısacası yesinler birbirlerini, biz kenardan seyrederiz. tıpkı ismet paşa türkiye’sinin ikinci dünya savaşında yaptığı gibi.
not: iç siyasetin kavgalarına, milli çıkarları meze yapmak? bu ne gaflet, bu ne hainliktir! bu gemi batarsa hepimiz beraberinde boğuluruz. suriye’lilerin hali gözümüzün önünde işte. biz onlara sahip çıktık ama bize sahip çıkan olmaz. ölsek bize kimse bir dilim ekmek vermez. o yüzden herkes aklını başına devşirsin.
