Bizim siyaset namına bildiğimiz her şey ancak “süfli siyaset” kapsamına giren işlerdir. süfli siyaset, nefs-i emmare seviyesindeki insanı yönetme sanatıdır.
nefs-i emmare mertebesindeki insan, son derece bencil, kendisi ve kendine ilişik olanlar haricindekiler ölmüş kalmış umursamayan, paraya ve güce tapan bir tıynettedir. bu kategoriye arkasında sopa olmadığı müddetçe, mücerret hak ve hukuk kavramları tesir etmez. bunlar yalnızca ceza ve ödül sistemi ile hizada tutulabilirler.
böyle bir toplum içinde idareci konumuna yükselen insanlar da, egosu şişkin, binbir türlü hile ve hurda ile insanları yüzeyde okşamayı bilen, ama içten içe de tehdit edebilmeyi becerebilen kimselerdir. kısacası siyasete bulaşan insanın kirlenmemesi imkansızdır. hatta zaman içinde yavaş yavaş, dark side/karanlık yüz yolunda adım adım ilerlerler.
ulvi siyaset ise sadece dört halife zamanında uygulanmış, ondan sonra kaybolmuştur.
hz. ali ile muaviye arasındaki anlaşmazlık da bu noktadadır.
hz ali, toplumu selefleri gibi ulvi siyaset prensipleri ile idare etmeyi öngörmüştür.
muaviye ise peygamberin vefatından sonra insan kalitesi her geçen gün düştüğü gerekçesiyle, ulvi siyaseti mümkün görmemektedir dolayısıyla süfli siyaset ölçülerini esas almayı doğru bulmuştur.
ruhen çingen seviyesine düşmüş bir toplum başka nasıl idare edilebilir ki?
ancak ben, çingenlere baş olup çingenleşmektense, köşeme çekilip fikir zikir ile meşgul olmayı tercih ederim.
